O nasChronologiaArtykułyWspółautorzyPocztaZałóż bloga
 -

"Barbie" – Na różowej kozetce patriarchatu u Grety Gerwig - Recenzje filmów

Barbie na pierwszym etapie produkcyjnym była filmem, który zupełnie mnie nie interesował. Amy Schumer, której nie trawię, nazwiska scenarzystów, które zupełnie nic mi nie mówiły i ogólna otoczka. Nic wskazywało na to, że produkcja będzie czymś interesującym. Potem buchnęła informacja o castingu idealnym i świetnej ekipie realizacyjnej. To właśnie wtedy uświadomiłem sobie jak bardzo jestem ciekaw tego projektu. W momencie, kiedy światło dzienne ujrzał pierwszy zwiastun z bezpośrednim nawiązaniem do „Odysei kosmicznej”, to już nie mogłem się doczekać. Warto było doświadczyć takiej dawki różu, jakiej prawdopodobnie nie zobaczę przez resztę swojego życia? Zapraszam do recenzji.

Wstęp
Treść artykułu
Galeria zdjęć
Opinie
Polecane artykuły
Ponton (494 pkt)Strona WWW Autora
Ilość odwiedzin:
401
Czas czytania:
446 min.
Kategoria:
Recenzje filmów
Autor:
Ponton (494 pkt)
Dodano:
220 dni temu

Data dodania:
2023-09-14 13:19:53

Po pierwsze – „Barbie” nie jest filmem dla małych dziewczynek i marka popularnej lalki to jedynie pretekst do zaprezentowania widzom pewnych prawd życiowych. I oczywiście to samograj marketingowy. Tutaj reklama weszła na wyższy poziom dzięki premierze „Oppenheimera”, który debiutował tego samego dnia. To wszystko dobrze wiemy – „Barbieheimer” opanował świat – głównie dzięki widowni. Ja nie będę porównywał tych filmów, bo to nie ma sensu. Porozmawiajmy o „Barbie”. O czym właściwie opowiada film?

 

Kadr z filmu "Barbie" (materiały prasowe/Warner Bros)

 

Otóż w cudownym świecie lalki Barbie żyją na najwyższym poziomie. To kraina kobiet, w której mężczyźni – czyli Kenowie nie są zbyt ważni. Są drugim planem, towarem mniej istotnym. W strukturze świata przedstawianego – członkami społeczeństwa, którzy nie mają takich samych praw co Barbie, a więc są w pewnym stopniu wykluczeni. I samotni. Otoczka jest pozytywna. Dużo kolorków, serdecznych powitań i oczywiście różu. Idylla dla pewnej grupy społecznej i patriarchat na pełnej słodkości. Tak, ale do czasu.

 

Nagle okaże się, że wszystko może legnąć w gruzach, a jedno najsłabsze ogniwo może zniszczyć cały system perfekcyjnych połączeń. Punktem wyjściowym jest nasza główna Barbie, która poczuła… się nieszczęśliwie, bo umysł jej zmąciły myśli o śmierci. Pod płaszczem plastiku znajdziemy tu pewne odniesienie do naszych czasów. Czy mając wszystko, nie jesteśmy narażeni na – chociażby – depresję? Ilu znanych celebrytów, aktorów miało problemy natury psychicznej? To, że mamy wszystko nie oznacza, że życie jest szczęśliwe. Często działa to wręcz odwrotnie, bo czy mając wszystko, a nie posiadając celu osiągnięcia czegoś więcej, nie jest to przyczyną wewnętrznego bezsensu?

 

Kadr z filmu "Barbie" (materiały prasowe/Warner Bros)

 

Taka jest właśnie Barbie. Kobieta idealna, pozornie cała w skowronkach i posiadająca wszystko. To oczywiście tylko pretekst do podróży bohaterki. Musi opuścić Barbieland i znaleźć pewną smutną Panią, aby i ona była znów happy. Poza tym – jak to tak pokazywać swoim innym, doskonałym przyjaciółkom własne słabości? Życie w patriarchacie do czegoś zobowiązuje!

 

Wyruszając na wyprawę z Barbie i Kenem, przyjdzie wszystkim doświadczyć pewnego rodzaju edukacji. Reżyserka Greta Gerwig w scenariuszu napisanym na spółkę ż mężem, krytykuje, chwali pewne zachowania, mówi jak powinien działać świat. Bałem się przesadzonego feminizmu i jednostronności. Takich tytułów było już multum. Oczywiście takie wątki również się pojawią, ale w ogólnym rozrachunku to nie jest tylko krytyka szowinizmu, ale właściwie wyciągnięcie na wierzch ludzkich słabości, szkodliwych stereotypów. Krytykuje ogólne pojęcie patriarchatu. Zarówno damski, jak i męski jest szkodliwy. To tworzenie barier, podziałów. Dostaje się mężczyznom za wybujałe ego, brak pokazywania emocji i traktowanie płci przeciwnej jako obiekt seksualny. Kobietom za niezależność do granic absurdu, udawanie przyjaciółek i plotkowanie za plecami. Postać Kena to trafny przykład kina zemsty. Odrzucony przez społeczność Barbie odkrywa inną rzeczywistość. Mocno upraszczając kolejne wydarzenia – bohater tworzy własną enklawę, gdzie z kolei kobiety są sprowadzone do mniej istotnych jednostek. To dyktatura egocentryzmu. Klasyczny zatem motyw wspomnianej wyżej zemsty, który ciekawie koresponduje z pewnym zdarzeniem z życia Hollywood.

 

Kadr z filmu "Barbie" (materiały prasowe/Warner Bros)


Być może to moje dopowiedzenie, ale pamiętam jak – Amy Schummer – zastosowała taki motyw. Miało to miejsce podczas rozdania Oscarów, kiedy aktorka razem z Wandę Sykes i Reginą Hall prowadziła rozdanie nagród. Wydarzenie zostało zapamiętane m.in. z niesmacznych żartów w stosunku do mężczyzn. Skoro przez tak wiele lat kobiety były źle traktowane w kinie przez płeć przeciwną, to mamy pełne prawo do vendetty. No tak nie do końca. To nie rozwiązuje nigdy problemu i każdy, kto grał w „The Last of Us”, dobrze o tym wie. Zemsta nie jest odpowiedzią na zło. Co ciekawe – Amy Schummer miała grać Barbie, finalnie stało się inaczej z powodów niezgodności twórców z wizją aktorki. Coś czuję, że nie otrzymalibyśmy tak wypośrodkowanego i szalonego filmu.

 

W bohaterach „Barbie” brakuje szczerości, a za wiele jest egoizmu. Można powiedzieć – banał i prawda objawiona po raz 748978. I muszę przyznać, że Greta Gerwig stosuje różne formy przekazu. Jedne są wykorzystane przewspaniale, a inne – szczególnie w finale – już mniej. Jednak po kolei. Zacznijmy od pozytywów.

 

W momencie kiedy Barbie obcuje z komediową stylistyką, to czyni tę produkcję wyjątkową. Każdy dialog, każdy gest, estetyka kiczu, komiksowości i połączenie ze środowiskiem rzeczywistym, pełnym smutnych i poważnych Panów w garniturach z firmy Mattel to przede wszystkim bardzo dobra rozrywka. Genialna, nie gryząca się symbioza. Zawsze twierdziłem, że pewne prawdy życiowe najlepiej przekazuje się odbiorcom przy wykorzystaniu konwencji komedii lub kina gatunkowego. Rasizm świetnie ukazywał „Green Book”, ruch #MeToo – „Obiecująca. Młoda. Kobieta”, z kolei temat patriarchatu umiejętnie realizuje „Barbie”. Ogromna zasługa w tym Margot Robbie w roli tytułowej bohaterki oraz przede wszystkim Ryana Goslinga, który jest Kenem wymarzonym. Aktor jest zabójczo zabawny, zdystansowany, przerysowany i cudowanie bawiący się rolą. Murowana nominacja do Oscara. I wszystko w swojej specyficznej, różowej estetyce ma swoje miejsce. Przekaz trafia do widza, ale… twórcy mają jednak inne zdanie na ten temat, co udowadnia fatalny finał.

 

Kadr z filmu "Barbie" (materiały prasowe/Warner Bros)

 

Poczułem się jak w szkole dla uczniów, którzy nie uważali na lekcji. Pani nauczycielka (czytajcie: Greta Gerwig) rozkazuje swoim podopiecznym usiąść w ławce i łopatą nakłada do głowy, jak należy postępować, a jak nie. Straszny banał i niepotrzebna edukacja. Zrozumiałem przekaz, który w interesującej formie został przekazany przez poprzednie dwa akty filmu. Nie potrzebuje książkowego wykładu. Poczułem się tak, jakby Greta nie wierzyła w inteligencję swoich widzów. Do tego dłuży się bardziej niż zakończenie „Władcy Pierścieni”. Szkoda również, że jednak ten dyskurs nie kończy się happy endem. Doszliśmy do pewnego rodzaju porozumienia, ale nadal nie widzę, aby kobiety z mężczyznami tworzyli piękny, pełny zgody związek.

 

Są we mnie dwa wilki. Jeden – chce wychwalać Barbie, że wyszedł z niej świetny projekt. Drugi – chce krytykować właśnie ten zbędny morał w finale. Jednak potem przypominam sobie elementy poboczne, takie jak cameo Johny’ego Ceny jako Barbie-syrenki, bajeczną estetykę, rozbrajającego Michaela Cerę, który do końca nie może odnaleźć się w tej wojnie płci. Bitwa na plaży to zdecydowanie jedna z moich ulubionych sekwencji w filmach 2023 roku. Dużo kreatywnych pomysłów i podejście do tematu sprawia, że jest to dzieło, które każdy powinien zobaczyć. Ma mankamenty, lecz jestem pełen podziwu, że film o Barbie to taka zaskakująca dojrzała i zabawna produkcja.

 

Ocena: 6,5/10

 

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

 

*Autor Marcin Gontarski publikuje też na swoim facebookowym fanpage'u: Ponton Movie

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą Altao.pl. Kup licencję

Mogą Cię zainteresować odpowiedzi na te pytania lub zagadnienia:




Galeria zdjęć - "Barbie" – Na różowej kozetce patriarchatu u Grety Gerwig

Temat / Nick / URL:

Treść komentarza:

0 (0)

Filmowy33
220 dni temu

Ten film ma świetną scenografię i szaloną, extra, podstarzałą Barbie. Poza tym, jakoś nie porywa...
Dodaj opinię do tego komentarza

Więcej artykułów od autora Ponton

"Kolejne 365 dni" – „Wróciłaś, mała?” - Recenzje filmów

Długo się zastanawiałem, jak zacząć ten tekst. Miałem tu niezłe wstawki, nawiązujące do Laury z Przedwiośnia lub Kordiana. Miałem list powitalny, epitafium do monumentalnego łosia, którego spotkałem przed swoim domem. Ha! Nawet miałem fragment piosenki „Agnieszka” w wykonaniu formacji Łzy. Są recenzje filmów, przy których umysł wędruje w dziwne rojony świadomości. Po seansie „365 dni” obraziłem się na kino, po „Tym dniu” chyliłem czoła jak to możliwe, że porwanie i molestowanie to całkiem niezły podryw, kończący się ślubem. Mam wrażenie, że „Kolejne 365 dni” oglądałem przez 3 miesiące 6 tygodni i 5 dni, bo wynudziłem się jak Ponton na zlocie wydm piaskowych. Co tu począć, co tu zrobić? Obowiązek obowiązkiem jest, piosenka musi posiadać tekst, a Ponton musi napisać tekst. Ponownie zmierzyłem się z kolejnymi marzeniami erotycznymi Blanki Lipińskiej.

 -

Odwiedzin: 1020

Autor: PontonRecenzje filmów

Komentarze: 1

"Punkt wrzenia" – Z kamerą wśród kucharzy - Recenzje filmów

„Punkt wrzenia” kipi od emocji, intensywnie gotuje się „tabaką” w kuchni, doprowadza to mniejszych poparzeń, jak i wylewa garnek wrzącej wody prosto na twarz. Nowa pozycja w bibliotece HBO MAX pochłonęła mnie bez reszty. Jest to świetnie zrealizowane kino od strony technicznej. Praca kamery, która sprawia, że mamy wrażenie, że całość jest nakręcona na jednym ujęciu. Totalnie żywe kino – dosłownie i w przenośni jesteśmy świadkami jak wygląda praca w gastronomii „od kuchni”. Jesteśmy cichymi obserwatorami – przyglądamy się wizycie sanepidu, otwarciu restauracji, przyjęciu pierwszych klientów, przyjmowaniu zamówień, tempie wykonywanych posiłków, pierwszym i kolejnym problemom oraz rozmowom między pracownikami, którzy stoją na różnych stopniach w hierarchii restauracyjnej.

"365 dni: Ten dzień" – Fantazje Blanki Lipińskiej vol. 2 - Recenzje filmów

„Ten dzień” nastąpił. Ci umarli, którzy powstali, aby umrzeć przy okazji pierwszej części „365 dni”, tym razem wybrali golfa z samym Szatanem niż z Massimo i Laurą. Cóż po raz kolejny okazuje się, że niektórzy mają ciekawsze zajęcia niż oglądanie filmopodobnych tworów i to na kacu. Gdzie są brawa? No gdzie? Dobra, sam je sobie bije. Okazało się również, że znalazłem całkiem niezły sposób na zażegnanie skutków nocy poprzedniej. Uwierzcie (jeśli jeszcze nie widzieliście, a wydaje mi się, że pół wszechświata jest już po wszystkim) ból głowy, suchoty, poczucie bezsilności to najmniejsze problemy świata przy starciu z erotycznymi fantazjami Blanki Lipińskiej na srebrnym ekranie Netflixa.

 -

Odwiedzin: 1284

Autor: PontonSeriale

"Nasza bandera znaczy śmierć" – Fajnie być piratem z Taiką Waititi - Seriale

Czarnobrody wielkim piratem był. A przynajmniej tak podaje większość źródeł. Po szybkim researchu dowiedziałem się, że są tacy, którzy twierdzą, że nie był aż tak okrutnym typem, ale ksywka ładnie weszła, a legendy odpalania armat z jego brody stały się całkiem fajną opowiastką. Popkultura często wykorzystywała jego postać w pirackich produkcjach – moim ulubieńcem jest Ray Stevenson z serialu FX – „Piraci”, ale Ian McShane z „Piratów z Karaibów” też dawał radę. Jednak teraz czas na kolejne przedstawienie tego jegomościa. Panie i Panowie na pokład statku zgrabnym krokiem wbija sam Taika Waititi, a Ponton szybko pisze telegram jak reżyser/aktor/scenarzysta/producent/najwspanialszy człowiek na świecie wypadł w nowym serialu HBO MAX – „Nasza bandera oznacza śmierć”.

 -

Odwiedzin: 1642

Autor: PontonRecenzje filmów

Komentarze: 1

"Krzyk" – Z requelowym slasherem ci do twarzy - Recenzje filmów

„Krzyk” powrócił po 10 latach! Zróbmy więc hałas! Nie będę ukrywał, że jest to moja ulubiona slasherowa seria i poza poprzednią, czwartą odsłoną trzyma wysoki poziom. Mając w głowie poprzednią część, nieco się bałem, czy nie będzie powtórki z (nie)rozrywki, ale Matt Bettinelli-Olpin oraz Tyler Gillett pozytywnie mnie zaskoczyli „Zabawą w pochowanego” i pomyślałem sobie, że są to idealni ludzie do tego projektu. „Krzyk” nigdy nie traktował się turbo serio, trochę wyśmiewając poważne, sztywne horrory/thrillery i liczyłem, że ponownie tego doświadczę. Czy się myliłem? Oj, nie, nie, nie.

Polecamy podobne artykuły

 -

Odwiedzin: 187

Autor: pjKultura

Komentarze: 2

"Oppenheimer" triumfatorem 96. gali rozdania Oscarów! - Kultura

Stało się, co się stać miało. Z 10 na 11 marca 2024 roku w hollywoodzkim Dolby Theatre wręczono Oscary. Najwięcej statuetek, bo aż 7 (na 13 nominacji) otrzymał biograficzny „Oppenheimer”. Wygrał w kategoriach: najlepszy film, najlepszy reżyser, najlepszy aktor pierwszo- i drugoplanowy oraz zdjęcia, montaż i muzyka. Porażkę poniósł natomiast „Czas krwawego księżyca”, który deptał po piętach wielkiemu zwycięzcy, ale ostatecznie nie zdobył nic. Było poważnie (przemówienie reżysera nagrodzonego dokumentu „20 dni w Mariupolu”), ale i zabawnie (goły John Cena), a już na pewno dość sprawiedliwie, jeżeli chodzi o większość wyborów amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej. A za co jeszcze zapamiętamy 96. galę oscarową?

 -

Odwiedzin: 726

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 5

"Oppenheimer" – O człowieku, który stał się (anty)Prometeuszem - Recenzje filmów

Christopher Nolan zszedł na ziemię i zdetonował bombę – zrealizował film, w którym nie cofa bohaterów w czasie, nie każe im lecieć w kosmos ani zakradać się do snów. „Oppenheimer” to jego najbardziej ambitna produkcja, oparta na książce nagrodzonej Pulitzerem. Ale to żadne szpiegowskie kino czy rasowy thriller, choć pewne elementy takowych gatunków zostają tu przemycone. To bardziej opowieść o silnej jednostce, postawionej pod ścianą i mierzącej się z własnymi „demonami”. Trzygodzinny dramat, z polifoniczną narracją na trzech poziomach czasowych, gdzie istotne są przede wszystkim dialogi i monologi, a mimo to nie ma znużenia, nie patrzy się ciągle na zegarek (to robią postacie w filmie). Ma się natomiast poczucie obcowania z czymś, co ociera się o wybitność, lecz jednocześnie niektórzy mogą odnieść wrażenie, że do pełnej filmowej doskonałości czegoś zabrakło…

D(r)eszczowy love-song w różowym cadillacu - Muzyczne Style

Był początek lipca 2023 roku, kiedy chill-punkowe trio z utworem „All Your Tears” zaczęło podróżować przez zepsuty świat różowym cadillaciem, pokazując miłości swojego życia, że nie trzeba być jego częścią. emocean drive to załoga mocno zafascynowana ananasem na pizzy, „GTA 5” i „Stranger Things”. W listopadzie 2022 roku ukazał się jej debiutancki album „All the Pretty Songs”, promowany dotychczas na 21 małych i mniejszych koncertach. Wszystkie Twoje Łzy znikną w tym aucie...

Teraz czytane artykuły

 -

Odwiedzin: 401

Autor: PontonRecenzje filmów

Komentarze: 1

"Barbie" – Na różowej kozetce patriarchatu u Grety Gerwig - Recenzje filmów

Barbie na pierwszym etapie produkcyjnym była filmem, który zupełnie mnie nie interesował. Amy Schumer, której nie trawię, nazwiska scenarzystów, które zupełnie nic mi nie mówiły i ogólna otoczka. Nic wskazywało na to, że produkcja będzie czymś interesującym. Potem buchnęła informacja o castingu idealnym i świetnej ekipie realizacyjnej. To właśnie wtedy uświadomiłem sobie jak bardzo jestem ciekaw tego projektu. W momencie, kiedy światło dzienne ujrzał pierwszy zwiastun z bezpośrednim nawiązaniem do „Odysei kosmicznej”, to już nie mogłem się doczekać. Warto było doświadczyć takiej dawki różu, jakiej prawdopodobnie nie zobaczę przez resztę swojego życia? Zapraszam do recenzji.

Faust powraca z nową płytą! "Cisza po Tobie" już 30 września - Muzyczne Style

Thrash metalowe brzmienia oraz przemyślane teksty skryte za potężnym growlem znajdą ujście w najnowszym albumie zespołu pt. „Cisza po Tobie”. Po „Pogardzie”, nadszedł czas na promocję wydawnictwa w postaci drugiego singla – „Jakbyś Gryzła Żwir”. Na taką informację fani Fausta mogą zareagować tylko w jeden sposób – skakać mentalnie pod sceną, krzyczeć, szaleć, ale też zadumać się głęboko. Cieszymy się zatem, że możemy owego newsa podać, tym bardziej że wcześniej na łamach naszego portalu pojawiły się zarówno wywiady z członkami zespołu, jak i recenzja poprzedniego krążka – „Wspólnoty Brudnych Sumień”.

 -

Odwiedzin: 384

Autor: adminKultura

Oficjalny plakat i Miss Moneypenny: Octopus Film Festival 2023! - Kultura

8 sierpnia w Gdańsku rozpocznie się 6. edycja Octopus Film Festival. Ta najbardziej nieoczywista imprezy filmowa w Polsce potrwa przez kilka dni (finał przewidziano na 13 sierpnia). Na widzów ponownie czeka morze kina gatunkowego w industrialnych przestrzeniach, takich jak stocznia czy buzująca wakacyjną energią Ulica Elektryków. Szczegółowy program poznamy tuż przed samym festiwalem, ale już wiemy, jak prezentuje się plakat oraz ogólna identyfikacja wizualna, a także podajemy nową informację: Octopus odwiedzi Barbara Bouchet, czyli filmowa Moneypenny.

Ameryka bez upiększeń, czyli świat mistrza pióra – Cormaca McCarthy’ego! - Autorzy/pisarze

13 czerwca roku 2023. To smutna data dla literatury. W wieku 89 lat zmarł bowiem pisarz, który „zmienił jej bieg”. Któż jak nie on przez kilkadziesiąt lat tak mocno eksplorował potęgę słowa (szef wydawnictwa Penguin Random House miał rację!). Laureat Pulitzera za znakomitą, postapokaliptyczną „Drogę”, który w swoich książkach (a nie stworzył ich wiele) przyglądał się grozie istnienia, upadkowi cywilizacji, ludzkim instynktom, temu co siedzi w głowie. Mimo pesymistycznej aury, Amerykanin Cormac McCarthy tworzył powieści, które się chłonęło, choć większość bohaterów miała w nich pod górkę.

Karolina Szczurowska prezentuje nowy singiel! Z tym numerem chciała wystartować w preselekcjach do konkursu Eurowizji! - Muzyczne Style

Karolina Szczurowska zaskakuje swoich fanów kolejnym singlem, który wyznacza nowy kierunek w jej twórczości. Utwór ten, zatytułowany "Tyle barw", powstał we współpracy z producentem Maciejem Puchalskim, znanym m.in. jako twórca zeszłorocznego eurowizyjnego przeboju "Solo" Blanki oraz hitu Darii "Paranoia". Pomimo początkowych planów zgłoszenia singla do tegorocznej edycji Konkursu Piosenki Eurowizji, Karolina zdecydowała się zrezygnować z udziału ze względu na wewnętrzny wybór Telewizji Polskiej. Dlaczego?

Nowości

 -

Odwiedzin: 90

Autor: adminKultura

Patronujemy I Wojewódzkiemu Konkursowi Plastyczno-Multimedialnemu w ramach projektu "HEJTLine"! - Kultura

Z przyjemnością informujemy, że jako patron medialny projektu społecznego „HEJTLine”, wsparliśmy jego fundamentalną część. To I Wojewódzki Konkurs Plastyczno-Multimedialny o nazwie „Cisza Nienawiści Nigdy hejt! Zawsze heart!”. Jakże ważna tematyka w dzisiejszych czasach!

"Ellie", czyli różne odcienie miłości w barwnym teledysku stworzonym przez AI! - Muzyczne Style

A gdyby tak wykorzystać sztuczną inteligencję do zrealizowania clipu, który będzie „pachniał” szczerą, intymną relacją zakochanej pary? Takie pytanie zadał sobie zapewne Tadeusz Seibert – finalista 10. edycji programu „The Voice of Poland”. Twierdząca odpowiedź z czasem zamieniła się w gotowy projekt. I pięknie, bo „Ellie” dzięki AI jeszcze bardziej wybrzmiewa jako słodko-gorzka piosenka o skrajnych emocjach towarzyszących związkom, wpadając nie tylko w ucho, ale i w oko.

 -

Odwiedzin: 155

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 1

"Civil War" – Dziewczynka z aparatem - Recenzje filmów

Długo zastanawiałem się nad tym, jak zatytułować recenzję najnowszego i podobno ostatniego filmu Alexa Garlanda (choć nie wierzę, że całkiem zrezygnuje z pisania scenariuszy). Tutaj pasują dziesiątki krótszych i dłuższych określeń, haseł, ostrzeżeń… No bo wiecie – „Civil War” to zarówno kino wojenne, przedstawiciel kina drogi, jak i opowieść inicjacyjna oraz niepokojąca dystopia. A zatem: „Apokalipsa teraz, zdjęcia na wieki”, „Wyprawa do jądra ciemności”, „Dziennikarze w ogniu”, „STOP WAR”… Ale ja podczas seansu czułem, że główną bohaterką jest młodziutka Jessie Cullen, a nie dojrzała Lee Smith. To za nią podążamy, to jej kibicujemy, to o nią się martwimy. „Dziewczynka z aparatem” wydaje się w tym kontekście idealne. Jednak czy sam film jest idealny?

Czterdziestolatek bez brzucha, czyli jak utrzymać formę w średnim wieku - Zdrowie i uroda

Łysienie czy siwienie może powodować kompleksy, ale jest tak naturalne w procesie starzenia, że nie warto się takimi zmianami bardzo przejmować. Gorsze jest tycie i tzw. „piwny brzuch” już po trzydziestce. Jeśli nic z tym nie zrobimy, to po zbliżeniu się do wieku średniego, staniemy się mniej atrakcyjni dla kobiet (tudzież mężczyzn, gdy mowa o innej orientacji). Czy jest jednak szansa, aby zmienić ten stan rzeczy i poprawić wygląd swojego ciała? Oczywiście, ale musimy uzbroić się w cierpliwość, motywację do działania i pozytywne myślenie.

Dokąd zmierza EleeS? Do lasu! Do świata cudów i przemyśleń... - Zespoły i Artyści

W singlu pt. „Idę do lasu” zabiera słuchaczy na przechadzkę na łono natury. Dosłownie i w przenośni promuje powrót do korzeni. Zaprasza do zdystansowania się od rzeczywistości. Zachęca do zwolnienia tempa i zatracenia się na łonie natury, do radosnego zagubienia się wśród konarów drzew. Zaplątana w gąszczu leśnych pajęczyn i metafor EleeS, pokazuje, że z dala od zgiełku miasta można poczuć się jak poza czasem, w odrealnieniu, w cudownej próżni, w której wreszcie jest czas na przemyślenia i podróż w głąb siebie.

Ukradłaś "Dziennik Śmierci", witaj w moim koszmarze! - Recenzje książek

Z polecenia koleżanki przeczytałem thriller autorstwa Chrisa Cartera (nie tego od „X Files”). Zachwalała, że ów pisarz ma pióro na tyle sprawne i klimat potrafi wykreować taki, że ciary na plecach murowane. Faktycznie – „Dziennik Śmierci” nie tylko samym tytułem budzi ciekawość i strach. To książka, którą wertuje się szybko, a w głowie zostaje masa szczegółów. Czy jednak jest to dzieło tej klasy, co „Milczenie owiec” Thomasa Harrisa?

Artykuły z tej samej kategorii

 -

Odwiedzin: 948

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 2

"Diuna: Część druga" – Woda życia, religia zniszczenia - Recenzje filmów

„Mając władzę nad przyprawą, masz władzę na wszystkimi” – zniekształcony, brzmiący złowieszczo głos oznajmia takową prawdę na tle czarnego tła, a mi już po całym ciele „przebiegają mrówki”. Jestem wręcz obezwładniony, zahipnotyzowany. A przecież to nawet nie pierwsza scena. Później jest jeszcze lepiej/gorzej. Jakie tam później, tak jest przez 80% seansu, niemal do napisów końcowych. Oni (czyt. krytycy mający zaszczyt uczestniczyć w pokazie prasowym) nie kłamali. „Diuna: Część druga” to film monumentalny (kto napisze fatalny, ten niechaj zostanie strawiony przez czerwia). Atakujący wszystkie zmysły. Piękny. Na poziomie audiowizualnym rzecz jasna, bo z warstwą scenariuszową bywa różnie… Są jednak aktorzy, którzy windują tę opowieść do granic kosmosu.

 -

Odwiedzin: 416

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 2

"Kos" – Gdzie generał, co chłopa szanował? O tu! - Recenzje filmów

„Pierwszy krok do zrzucenia niewoli to odważyć się być wolnym, pierwszy krok do zwycięstwa – poznać się na własnej sile” – przekonywał głośno Tadeusz Kościuszko. Pewni twórcy wzięli sobie drugą część tego cytatu mocno do serca. Jako pierwsi zdecydowali się zrealizować w Polsce film o wielkim bohaterze narodowym bez grama martyrologii, za to z wyraźnymi inspiracjami kinem Quentina Tarantino. Czy aby owa sztuka ich nie przerosła? Jaki jest „Kos”?

 -

Odwiedzin: 512

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 3

"Godzilla Minus One" – Uciekać czy się pokłonić? - Recenzje filmów

Mówili: idź do kina na „Napoleona”. Nie posłuchałem. Zamiast cesarza Francji, wybrałem króla potworów. W niedalekiej przyszłości nadejdzie jeszcze sposobność, aby w dłuższej, 4-godzinnej wersji zmierzyć się z wielkością i kontrowersyjnością Bonapartego, i ostatecznie ocenić jakość filmu i aktorski popis (?) J. Phoenixa. Tymczasem na arenę wchodzi On – Godzilla. W 37 obrazie z ze słynnej japońskiej serii wygląda tak przerażająco i jednocześnie dostojnie, że nic tylko bić brawa albo strzelać z największych dział (cel: zabicie bestii lub oddanie hołdu). „Godzilla Minus One” to bowiem produkcja za skromne 15 mln dolarów, która zawstydza hollywoodzkie blockbustery o tej samej legendzie i ikonie japońskiej kultury. Widowisko kameralne, gdzie ważniejszy jest czynnik ludzki i metafora powojennych traum.

 -

Odwiedzin: 760

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 1

"Chłopi" – Wsi anielska, wsi diabelska - Recenzje filmów

„Cepelia, w której maczała swoje paluchy Sztuczna Inteligencja, malując każdą scenę w męczące oczy barwy”. Mniej więcej to sądzi o nowej adaptacji „Chłopów” Władysław Reymonta pewien znany krytyk filmowy. Powinien on uderzyć się w pierś i obejrzeć tę animację raz jeszcze. Tak, to ludowe rękodzieło, ale o dużej wartości artystycznej – choć bliskie książkowym opisom, to jednak na swój sposób uwspółcześnione, pozbawione kurzu osiadłego na dawnej księdze. Gdy kilka lat temu ponad 100 malarzy zabrało się do skrupulatnej pracy z pędzlem w dłoniach, to jeszcze nikt nie wiedział, że AI aż tak rozwinie się w roku 2023. Można zapytać po co? Czyż nie lepiej, aby powstał „zwykły” film fabularny bez tej otoczki? Nie, bo taki już nakręcono, a owa forma tylko dodała magii i innej, niepokojącej namacalności.

"Resident Evil: Witajcie w Raccoon City" – Shitty, Pasty - Recenzje filmów

Są takie dni w życiu, gdy od samego już przebudzenia wiemy, że nie będą to dobre dni: za oknem paskudna poniedziałkowa pogoda z zacinającym deszczem, głowa trochę pobolewa, ponieważ poprzedniego wieczoru przyszło nam wychylić o jeden kieliszek za dużo na spotkaniu ze znajomymi, woda w czajniczku gotuje się tyle czasu, że aż sprawdzamy czy się przypadkiem nie przypala, woda pod prysznicem z kolei, w zależności od regulacji, albo parzy nasze plecy niczym iskry z kuźni Hefajstosa, albo zamraża naszą skórę niczym cios od Sub-Zero. Mimo to, przygotowujemy się dzielnie do wyjścia, choć wiemy doskonale, że w pracy już ostrzą sobie na nas kły kierownicy wyższego szczebla czy brygadziści...

Pliki cookie pomagają nam technicznie prowadzić portal Altao.pl. Korzystając z portalu, zgadzasz się na użycie plików cookie. Pliki cookie są wykorzystywane tylko do działań techniczno-administracyjnych i nie przekazują danych osobowych oraz informacji z tej strony osobom trzecim. Wszystkie artykuły wraz ze zdjęciami i materiałami dostępnymi na portalu są własnością użytkowników. Administrator i właściciel portalu nie ponosi odpowiedzialności za tresci prezentowane przez autorów artykułów. Dodając artykuł, zgadzasz się z regulaminem portalu oraz ponosisz odpowiedzialność za wszystkie materiały umieszczone przez Ciebie na stronie altao.pl. Szczegóły dostępne w regulaminie portalu.

© 2024 altao.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.
0.836

Akceptuję pliki cookies
W ramach naszego portalu stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym momencie zmiany ustawień dotyczących cookies. Jednocześnie informujemy, iż warunkiem koniecznym do prawidłowej pracy portalu Altao.pl jest włączenie obsługi plików cookies.

Rozumiem i akceptuję