O nasChronologiaArtykułyWspółautorzyPocztaZałóż bloga
 -

"Matrix Zmartwychwstania" – Czy warto wziąć pigułkę o nazwie "Nostalgia"? - Recenzje filmów

Często robię rewatch i to samo uczyniłem przed seansem „Matrixa Zmartwychwstań”. „Matrix” rodzeństwa Wachowski to dzieło przełomowe, wizjonerskie. Robi wrażenie nawet teraz, po ponad 20 latach. „Reaktywacja” i „Rewolucje” mają znacznie niższy poziom, ale bronią się paroma interesującymi elementami. Uwielbiam chociażby sekwencję pościgu na autostradzie czy doceniam zmianę tonu podczas intensywnej walki o Syjon, która potrafi przykuć uwagę (nie zauważamy braku Neo przez jakieś 40 minut seansu). Techniczne niuanse są siłą serii i pomimo tego, że dwójka i trójka miały problemy fabularne, to były audiowizualnym odlotem i popisówką. I to bez czerwonej tabletki. Moje oczekiwania względem kolejnego rozdziału „Matrixa” były w zasadzie zerowe – to dosłownie zmartwychwstanie, tylko czy potrzebne i ładnie wykonane?

Wstęp
Treść artykułu
Galeria zdjęć
Opinie
Polecane artykuły
Ponton (9 pkt)Strona WWW Autora
Ilość odwiedzin:
175
Czas czytania:
251 min.
Kategoria:
Recenzje filmów
Autor:
Ponton (9 pkt)
Dodano:
21 dni temu

Data dodania:
2021-12-28 21:15:43

W magiczny sposób wraca Neo. Możecie zadawać sobie pytania: „Ale jak to, czy on nie umarł w poprzedniej części?”, „O Słodki Pontonie w bobinkach, cóż to za brak sensu?”. Chciałbym zauważyć, że mówimy o gościu, który po zażyciu czerwonej pigułki naparza się z duplikującym się Elrondem, a dodatkowo wziął sobie do serca piosenkę pt. „I Believe I can fly”. Proces zmartwychwstania nie wydaje się aż tak skomplikowany w świecie, gdzie reguły gry są nieco inne niż standardowe traktowanie rzeczywistości jako coś niezmiennego.

 

Kadr z filmu "Matrix Zmartwychwstania" (źródło: materiały prasowe)

 

Kadr z filmu "Matrix Zmartwychwstania" (źródło: materiały prasowe)

 

Nie mam problemu z faktem, że Neo i Trinity wracają, tym bardziej, że całkiem fajnie jest to wytłumaczone i wplecione w fabułę. Nasz wybraniec nic nie pamięta – za to jest światowej sławy programistą gier video – nie, nie – nie jest to „Cyberpunk”. Jest nią oczywiście trylogia „Matrixa”. Nasz ziomek ma spore problemy natury psychicznej, ale bądźmy szczerzy – kto by nie miał? Myśli, że jego gra jest całkiem realna, a psychiatra urwał się z „Jak poznałem waszą matkę” i ma okulary w kolorze tabletek, które mu przepisał. Można lekko zwariować, tym bardziej, że za chwilę spotka ziomeczka, który wyskakuje z lustra w łazience. I tak oto dochodzimy do meritum – „nowy” Morfeusz próbuje przypomnieć Thomasowi jego przeszłość i jakim był wypasionym bohaterem. Flashbacki z Wietnamu przy tym to pikuś. Plan jest teraz taki: zacząć na nowo władać mocami oraz koniecznie (ale to koniecznie!) odzyskać Trinity. Ta żyje sobie obok niego, czasem spotykali się w kafejce, zamienili ze dwa zdania, ale niestety kobieta ma męża i dzieci – ani trochę nie uśmiecha się jej skakanie na motorze między budynkami. Generalnie – łatwo nie jest i nikt nie mówił, że będzie. Szkoda, że to zdanie tyczy się nie tylko bohaterów, ale również widzów

 

Matrix Zmartwychwstania” to bardzo dziwny seans. Po wyjściu z kina nie byłem pewny, czy ten film mi się podoba czy nie. Przede wszystkim to straszny bałagan fabularny. Tak nie do końca wiadomo, czemu właściwie ten cały wybraniec jest tak potrzebny, bo ten „nowy” Syjon radzi sobie całkiem nieźle z maszynami. Żyją we względnej symbiozie, ludzie hodują sobie jagódki i w sumie jest spoczko. Wiadomo – czasem zdarzają się jakieś problemy czy wyskoczy jakiś „nowy” Agent Smith, który przywdział skórę Jonathana Groffa. Kiedy się pojawia „stara” Niobe, to specjalnie zamyka Andersona w więzieniu, z którego ten wydostaje się w przeciągu mrugnięcia oka. Serio – nie dość, że mrugnąłem, to jeszcze coś mi wpadła do oka i w tym czasie w sposób ekspresowy coś się stało na ekranie. Wiecie – ona pojawia się tylko po to, aby się pojawić, wzbudzić nostalgię i zaraz zniknąć. A – i jeszcze uwięzić bohatera „bo tak”. I to nie jedyna taka postać – dużo tu „starych” postaci, które powracają w takiej samej formie, ale też całkiem sporo, które przeszły recast. To trochę wygląda tak, jakby twórcy zaklepali Keanu Reevesa i Carrie-Anne Moss, ale resztę istotnej obsady zawiadomili w ostatniej chwili. No pech – akurat Hugo Weaving miał lepsze plany, a Laurence Fishburne stwierdził, że „sorry, no nie, ale możecie postawić mi pomnik”. Ponadto jego twarz często pojawiała się na płachtach, przywołujących sceny z poprzednich części, razem z jego kultowym stwierdzeniem „Nareszcie”. Czujecie te wibracje na skroni? Działa nostalgia?

 

Kadr z filmu "Matrix Zmartwychwstania" (źródło: materiały prasowe)

 

Wykorzystywanie jej jest tutaj zauważalne co chwilę. I niektóre elementy działają fajnie, niektóre są wykorzystane jako pewien komentarz, a jeszcze inne przechodzą transformacje. Dużo tu tego misz-maszu i to jest zasadniczy problem „Matrixa”. Tak nie do końca wiadomo czym ten film chce być. Z jednej strony strzela nas w pysk to kolejnym nawiązaniem do klasyki, by za chwilę je skrytykować. Komentarz odnoście tego, że w Hollywood kręci się coraz więcej sequeli, prequeli, rebootów oraz innych tworów jest aż nadto zaznaczony. W sumie zgadzam się z tym i kiedy chce przybić piątkę twórcom, to cofam rękę, patrzę z miną niezrozumienia i zaczynam zadawać pytania. Jeśli „Zmartwychwstania” przede wszystkim opierają swoją siłę przyciągania na nostalgii, to czemu więc powstała ta część, która krytykuje bytność tego produktu. To jak samobiczowanie. Niby rozumiem, co chcieli przekazać, ale wyszło to dosyć niezręcznie. Za to fajnie działają wspomnienia z oryginalnej serii, ale w takim minimalistycznym zaznaczeniu tego faktu, np. ujęcie z dołu na helikopter, z którego spadają puste łuski po nabojach, czy kot o imieniu Deja Vu. Skromny gest w kierunku fanów, a cieszy. Sprawnie również został wykorzystany motyw slow-motion, dzięki któremu Neo unikał pocisków, co zresztą stało się ikonicznym elementem serii. Tutaj mamy odwrócenie tego symbolu Matrixa – twórcy w kreatywny i solidnie nakręcony sposób przekazują wizję, w którym siła wybrańca może obrócić się przeciwko niemu. Niestety, ale jest to jedyny techniczny moment warty zapamiętania.

 

Produkcja z 1999 roku zrewolucjonizowała rynek kina akcji. Dopieszczone w każdym calu sekwencje, zarówno jeśli chodzi o pościgi, walki wręcz czy strzelanin prezentują najwyższy poziom. Do tego dorzućmy genialną muzykę i mamy arcydzieło audiowizualne, które praktycznie w ogóle się nie zestarzało. Zastanawiałem się, co Lana Wachowski wymyśli, aby przebić ten szczyt techniki. To, na co liczyłem najbardziej, poniosło fiasko na „prawie” całej linii. Poza wspomnianym, fajnie wykonanym motywem nic nie jest ani kreatywne, ani przyspieszające bicie pontonowego serca, ani dorównujące oryginałowi. Wszystko jest nudne i banalne. Może i bluescreena nie widać i jakoś to wszystko wygląda, ale z w zasadzie filmowi bliżej do futurystycznej obyczajówki z miłością w tle, niż do kina akcji. Gdyby jeszcze scenariusz był dopracowany, to przymknąłbym na to oko, ale niestety on również nie oferuje nic ciekawego. Nie mamy żadnej tajemnicy, bohaterowie beznamiętnie poruszają się po ekranie – mam wrażenie, że jedyną osobą, która nie jest znudzona to postać „odpicowanego” Agenta Smitha. Szkoda, że relacja między nim a innymi bohaterami też pozostawia dużo do życzenia…

 

Kadr z filmu "Matrix Zmartwychwstania" (źródło: youtube/screenshot)

 

Kadr z filmu "Matrix Zmartwychwstania" (źródło: materiały prasowe)

 

Wszystko w tym filmie pozostawia dużo do życzenia i wiem, że więcej narzekam niż chwalę, to finalnie nie było aż tak źle jak twierdzą niektórzy widzowie czy recenzenci. Ba! Pojawiają się nawet stwierdzenia, które mówią, że film jest słaby, gdyż twórcy dokonali tranzycji płciowej. Sugerowanie, że kobiety nie potrafią robić filmów jest po prostu obrzydliwe i mało fachowe. Bronię w pewnych momentach „Matrixa Zmartwychwstań”, bo pomimo bałaganu i braku swojej tożsamości, ma dużo fajnych elementów. Lubię zabawę konwencją czy odwracanie ról. Całkiem sprawnie zostało wplecione nawiązanie do „Zombie Express”, czy użycie humorystycznych akcentów – prychnąłem wraz z całą salą, kiedy Neo próbował latać. Z kolei Jonathan Groff i Jessica Henwick (Bugs) to dobre wybory castingowe.

 

Film kończy się w nieodpowiednim momencie, jakby został urwany i żałuje, że Lana nie chciała poeksperymentować nieco z motywem zażywania pigułki. Ja zawsze zastanawiałem się nad jednym – czy połknięta czerwona tabletka ma takie samo działanie co niebieska? Czy wybranie jej to jedynie dokonanego wyboru i że mamy na coś wpływ? Czy wzięcie drugiej zmieniłoby cokolwiek? Chętnie zobaczyłbym efekty takiego czynu, ale niestety póki co otrzymałem ledwo ciepły posiłek, który niby był pożywny, ale bez wyrazistego smaku. Myślę, że zabrakło pomocy w postaci siostry Lilly, która dorzuciłaby czegoś do potrawy. Bardzo naciągane 5/10, bo momentami czułem się w fotelu komfortowo, a czasami uderzałem się ręką w czoło. Dobrze, że pontony mają to do siebie, że zawsze płyną z nurtem i jakoś dobrnąłem do brzegu.

 

 

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

 

Autor publikuje też na swoim facebookowym fanpage'u: Ponton Movie

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą Altao.pl. Kup licencję

Galeria zdjęć - "Matrix Zmartwychwstania" – Czy warto wziąć pigułkę o nazwie "Nostalgia"?

Temat / Nick / URL:

Treść komentarza:

0 (0)

Filmowy33
21 dni temu

Zgadzam się z oceną. I dodam jeszcze że Neil Patrick Harris o którym nie wspomniałeś jest kiepskim nudnym antagonistą.
Dodaj opinię do tego komentarza

Więcej artykułów od autora Ponton

 -

"Dziewczyny z Dubaju" – Plastiki z DODAbaju - Recenzje filmów

Seks, kokaina, Karl Urban, Kształt wody, Profesor X, lustra, Metamorfozy oraz seks. Co łączy te wszystkie słowa? Otóż są to części składowe pewnego filmu, będącego kolejnym szczytem polskiej kinematografii. Chciałbym teraz wprowadzić jakiś element zaskoczenia, stopniować napięcie, ale niestety – grafika wszystko zdradza. Co tu dużo „dodzić” – czas na nieco spóźnioną recenzję „Dziewczyn z Dubaju”.

Polecamy podobne artykuły

 -

Odwiedzin: 213

Autor: pjLudzie kina

Komentarze: 1

Budda. Wybraniec. (Nie)zwykły Keanu Reeves - Ludzie kina

2 września 2021 roku 57 lat skończył pewien gwiazdor Hollywood. Znając jego podejście do życia, można oczami wyobraźni zobaczyć, jak wyglądała impreza urodzinowa: oto siedział sobie brodaty jegomość, nie jakoś bardzo roześmiany, ale też bez grobowej miny. Kiedy przyjaciele przynieśli mu tort, spojrzał i powiedział tylko: „wow”. Tym solenizantem był oczywiście Keanu Reeves – bohater niniejszego artykułu. Mimo że nigdy nie zdobył Oscara i raczej się na to nie zanosi (gra tą samą miną, bywa drewniany), to cieszy się do dziś uwielbieniem ze strony setek milionów Ziemian. Dlaczego? Opiszę poniżej fenomen tego przystojnego obywatela świata i postaram się odpowiedzieć na to krótkie pytanie.

 -

Odwiedzin: 1640

Autor: bartoszkeprowskiRecenzje filmów

Komentarze: 2

"Terminator: Mroczne przeznaczenie” – On(a) wrócił(a)! - Recenzje filmów

Któż by się spodziewał w takim krótkim odstępie czasu premiery kolejnej odsłony „Terminatora” po koszmarnie źle przyjętym przez krytyków „Genisys”, który miał być początkiem nowej trylogii, lecz ostatecznie został zamieciony pod dywan (rozczarowujący dla twórców i wytwórni wynik box-office’owy). Niemniej finansowa porażka nie zniechęciła producentów do następnej próby wskrzeszenia wyświechtanej, niegdyś przecież legendarnej marki. I tak powstał „Terminator: Mroczne przeznaczenie”, w którym za kamerą zasiadł sam Tim Miller, człowiek odpowiedzialny za „Deadpoola”. Z kolei w obsadzie znaleźli się starzy znajomi: Arnold Schwarzenegger, co chyba nikogo nie dziwi, a także, i tu miłe zaskoczenie, odtwórczyni Sarah Connor z dwóch pierwszych odsłon, Linda Hamilton.

 -

Odwiedzin: 3897

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 2

"Terminator: Genisys" – Robodziadek i dziewczynka z jajami - Recenzje filmów

„Idź do kina, jeśli chcesz przeżyć… zawód roku” – taki slogan reklamowy idealnie pasuje do filmu „Terminator: Genisys”. Gdyby potraktować go, jako ot kolejny letni blockbuster, to bawić się można na nim zupełnie nieźle, ale gdy weźmie się pod uwagę, iż jest częścią kultowej dla kina science fiction serii i garściami czerpie z oryginalnej jedynki i dwójki, mina robi się niewesoła.

 -

Odwiedzin: 3172

Autor: AhyrionSeriale

"Miłość, śmierć i roboty" – Czy w śmierci i robotach jest miłość? - Seriale

„Miłość, śmierć i roboty” to niewątpliwie ciekawy projekt, długo krążący w poszukiwaniu środków do realizacji. Na szczęście znalazł się Netflix, dając szansę Davidowi Fincherowi oraz Timmowi Millerowi. Ich najnowsze dziecko jest antologią krótkometrażowych filmów animowanych (za każdy było odpowiedzialne inne studio), ze wszystkim wadami i zaletami tego typu przedsięwzięć. Różnorodna mieszanka, którą trudno ocenić pod względem treści z uwagi na nierówny poziom. W takim razie, może pod względem animacji każdy odcinek zachwyca? Nie do końca…

Teraz czytane artykuły

 -

Odwiedzin: 175

Autor: PontonRecenzje filmów

Komentarze: 1

"Matrix Zmartwychwstania" – Czy warto wziąć pigułkę o nazwie "Nostalgia"? - Recenzje filmów

Często robię rewatch i to samo uczyniłem przed seansem „Matrixa Zmartwychwstań”. „Matrix” rodzeństwa Wachowski to dzieło przełomowe, wizjonerskie. Robi wrażenie nawet teraz, po ponad 20 latach. „Reaktywacja” i „Rewolucje” mają znacznie niższy poziom, ale bronią się paroma interesującymi elementami. Uwielbiam chociażby sekwencję pościgu na autostradzie czy doceniam zmianę tonu podczas intensywnej walki o Syjon, która potrafi przykuć uwagę (nie zauważamy braku Neo przez jakieś 40 minut seansu). Techniczne niuanse są siłą serii i pomimo tego, że dwójka i trójka miały problemy fabularne, to były audiowizualnym odlotem i popisówką. I to bez czerwonej tabletki. Moje oczekiwania względem kolejnego rozdziału „Matrixa” były w zasadzie zerowe – to dosłownie zmartwychwstanie, tylko czy potrzebne i ładnie wykonane?

 -

Lemuria – zaginiony kontynent - Niewiarygodne, niewyjaśnione

Kilkanaście tysięcy lat temu na Ziemi istniały lądy i miasta, które dziś znajdują się w głębinach morskich. Jednym z zatopionych kontynentów jest Lemuria, zwana też Mu. W niniejszym artykule przedstawię dowody na poparcie teorii istnienia w przeszłości ogromnego kontynentu na Oceanie Spokojnym.

 -

Odwiedzin: 11339

Autor: PaMZabawne

Czym jest amelinum? - Zabawne

Zobaczcie czym jest amelinum. Zapytacie, co to jest lub do czego służy. W internecie pojawiło się wiele wyjaśnień tego określenia.

 -

Odwiedzin: 258644

Autor: PaMDom i ogród

Komentarze: 58

Bojler elektryczny, najbardziej ekonomiczne ustawienie i ogrzanie wody - Dom i ogród

Jaką temperaturę ustawić na termostacie bojlera, aby zminimalizować opłaty za prąd? Opiszemy kilka ważnych zasad związanych z oszczędna pracą bojlera. Zmniejsz swoje rachunki za prąd.

 -

Gallileous przedstawia utwór "Moonsoon" – pierwszy singiel z nadchodzącego albumu! - Zespoły i Artyści

Gallileous – niegdyś silnie związany z polską sceną doom metalową, od kilku lat koncentruje swe muzyczne ambicje wokół space rocka, hard proga czy psychodelicznego rocka lat 70., co znajduje odzwierciedlenie w recenzjach ostatnich albumów grupy. W marcu 2019 roku zarejestrował nowy materiał pt. „Moonsoon”. Album ukazać się ma we wrześniu br. nakładem wydawnictwa Musicom, a tymczasem grupa prezentuje pierwszy, tytułowy singiel. Ciężkie gitarowe brzmienie w połączeniu z analogową barwą syntezatora, mocno napędzającym rytmem oraz unikalnym, wyrazistym kobiecym wokalem Anny Pawlus tworzą potężną dźwiękową zawieruchę. Singiel promuje tzw. lyric video, od 26 lipca dostępny w mediach cyfrowych. Przygotujcie się na Moonsoon! Więcej o zespole na: www.facebook.com/gallileous/

Nowości

 -

"Rówieśnicy" – licealiści z Krakowa świętują 18 lat Polski w UE! - Organizacje

Komisja Europejska ogłosiła 2022 rok Europejskim Rokiem Młodzieży. Jest to także rok, w którym członkostwo Polski w Unii Europejskiej osiąga pełnoletniość. W związku z tym troje uczniów liceum postanowiło stworzyć kampanię o nazwie „Rówieśnicy/Peers”. Marysia, Wojtek i Oliwia chcą przy tej okazji edukować i uświadamiać młodzież w całej Polsce, jak duże znaczenie ma słowo wspólnota i przynależność do UE.

 -

Odwiedzin: 72

Autor: adminArtykuły o filmach

Komentarze: 1

Co do obejrzenia w kinie w roku 2022? Wybieramy Top 10! - Artykuły o filmach

Ostatnie lata dały się we znaki producentom i dystrybutorom. Wiele premier było przekładanych, kina były zamknięte. Ludzie siedzieli w domach i oglądali seriale na serwisach streamingowych, mając z tyłu głowy jedną myśl – wreszcie pomaszerować do multipleksu, usiąść przed wielkim ekranem i dopiero tam poczuć magię. Wszak dźwięk dochodzący z głośników domowych oraz obraz pojawiający się nawet na 50-calowym telewizorze nigdy nie zastąpią tego, co daje nam sala kinowa. Dlatego, kiedy obostrzenia zelżały, a do repertuaru zawitała „Diuna” czy nowy „Spider-Man” i „James Bond”, w kolejce po bilet stanęły tłumy kinomanów. Można zatem powiedzieć, że końcówka roku 2021 była owocna pod względem filmowych propozycji (szczególnie tych wysokobudżetowych). A jakie prezenty przyniesie dla widzów obecny, 2022 rok? Tytułów będzie cała chmara, ale my wybraliśmy dla Was 10, jeżeli nie najlepszych, to chyba najciekawiej zapowiadających się produkcji.

 -

Odwiedzin: 202

Autor: adminLudzie Youtuba

Komentarze: 1

Marta i jej "Bulldog in Yellow Submarine". Nostalgiczny rejs dla fanów The Beatles! - Ludzie Youtuba

„Więc żeglowaliśmy w stronę słońca. Aż znaleźliśmy morze zieleni. I żyliśmy poniżej fal. W naszej żółtej łodzi podwodnej” – śpiewali wiele lat temu Beatlesi. To samo chciał zrobić Peter Jackson. Zrealizował zatem trzyczęściowy film dokumentalny pt. „The Beatles: Get Back”. Niestety owa produkcja nie jest u nas jeszcze oficjalnie dostępna. To kiepska wiadomość. Ale jest też dobra. Marta Pawlikowska, młoda, również wielka miłośniczka muzyki Czwórki z Liverpoolu, jakiś czas temu założyła kanał na YouTubie, gdzie płynie żółtą łodzią podwodną, publikując materiały typu podcast. Opowiada z pasją o piosenkach „Żuczków”, przedstawia ciekawostki z nimi związane itd. Warto wsiąść na ten pokład i popłynąć na wyspę nostalgii.

 -

Ruby Run w piosence "Kiedyś" - Muzyczne Style

Jest dopiero na początku drogi muzycznej, ale już zaskakuje oryginalnością. Mowa o artystce przedstawiającej się jako Ruby Run. Dlaczego warto zapoznać się z jej muzyką? Odpowiadamy – bo umiejętnie miesza gatunki i bawi się słowem. Wystarczy posłuchać najnowszego singla owej wokalistki pt. „Kiedyś”. Stanowi on doskonały dowód na powyższego stwierdzenia!

 -

Odwiedzin: 104

Autor: aragorn136Seriale

Komentarze: 1

"Dexter: New Blood" – Tata, obywatel, morderca - Seriale

Moda na kontynuacje i powroty po latach trwa. Nostalgia wydaje się kluczem do sukcesu, ale nie zawsze przykrywa wszystkie wady (patrz: „El Camino: Film Breaking Bad”). W tym przypadku ów przepis okazuje się jednak udany, choć w trakcie seansu dziesięciu odcinków nie tylko śnieg zgrzyta pod stopami – błędy logiczne także czekają na widza niczym ukryte miny. Trzeba kroczyć ostrożnie, chcąc spotkać się z Dexterem. Nie tym okularnikiem, co miał swoje laboratorium, tylko z byłym, policyjnym analitykiem krwi. Czy po tak długim rozstaniu ze swoimi fanami ten (anty)bohater ma jeszcze w sobie sporo ikry i sprytu?

 -

"Dziewczyny z Dubaju" – Plastiki z DODAbaju - Recenzje filmów

Seks, kokaina, Karl Urban, Kształt wody, Profesor X, lustra, Metamorfozy oraz seks. Co łączy te wszystkie słowa? Otóż są to części składowe pewnego filmu, będącego kolejnym szczytem polskiej kinematografii. Chciałbym teraz wprowadzić jakiś element zaskoczenia, stopniować napięcie, ale niestety – grafika wszystko zdradza. Co tu dużo „dodzić” – czas na nieco spóźnioną recenzję „Dziewczyn z Dubaju”.

Artykuły z tej samej kategorii

 -

"Dziewczyny z Dubaju" – Plastiki z DODAbaju - Recenzje filmów

Seks, kokaina, Karl Urban, Kształt wody, Profesor X, lustra, Metamorfozy oraz seks. Co łączy te wszystkie słowa? Otóż są to części składowe pewnego filmu, będącego kolejnym szczytem polskiej kinematografii. Chciałbym teraz wprowadzić jakiś element zaskoczenia, stopniować napięcie, ale niestety – grafika wszystko zdradza. Co tu dużo „dodzić” – czas na nieco spóźnioną recenzję „Dziewczyn z Dubaju”.

 -

"Resident Evil: Witajcie w Raccoon City" – Shitty, Pasty - Recenzje filmów

Są takie dni w życiu, gdy od samego już przebudzenia wiemy, że nie będą to dobre dni: za oknem paskudna poniedziałkowa pogoda z zacinającym deszczem, głowa trochę pobolewa, ponieważ poprzedniego wieczoru przyszło nam wychylić o jeden kieliszek za dużo na spotkaniu ze znajomymi, woda w czajniczku gotuje się tyle czasu, że aż sprawdzamy czy się przypadkiem nie przypala, woda pod prysznicem z kolei, w zależności od regulacji, albo parzy nasze plecy niczym iskry z kuźni Hefajstosa, albo zamraża naszą skórę niczym cios od Sub-Zero. Mimo to, przygotowujemy się dzielnie do wyjścia, choć wiemy doskonale, że w pracy już ostrzą sobie na nas kły kierownicy wyższego szczebla czy brygadziści...

 -

Odwiedzin: 1367

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 2

"Tenet" – Paradoks Nolana - Recenzje filmów

Miał być „Mesjaszem”, który „zbawi” kina. Reklamowany tak, jakby już w dniu oczekiwanej, przesuwanej premiery, zasłużył na status dzieła kultowego – a może i wybitnego. I wreszcie 26 sierpnia 2020 roku „Tenet” przybył do polskich kin, o dziwo, szybciej niż w USA. No i co? No i nic. Nie jest to żadna słabiutka produkcja – imponuje spektakularnymi ujęciami (choć scena z samolotem trochę zawodzi), ale jest jednocześnie męcząca, bez emocji… Ot taki już paradoks (nie jedyny) ostatnich filmów Christophera Nolana.

 -

Odwiedzin: 1740

Autor: donkichotRecenzje filmów

Komentarze: 4

"Rambo: Ostatnia krew" – Trzymam za słowo - Recenzje filmów

Co mają wspólnego „Kevin Sam W Domu”, „Głupi i Głupszy”, „Król Lew” oraz kultowy „The Room”? Czym jest Rambo? Nie Twoja sprawa, bambo. Nie Twoja, nie moja, a już na pewno nie Sylvestra Stallone’a, po którego twarzy nie widać w ogóle zainteresowania odgrywaną rolą, co powinno dziwić, kiedy zajmuje się również scenariuszem do najnowszej części z serii filmów o weteranie wojny w Wietnamie.

 -

Odwiedzin: 1876

Autor: pytonznadwislyRecenzje filmów

Komentarze: 4

Pierwsze lody... czyli jak to jest z "Polityką"? - Recenzje filmów

Chyba mało ludzi nie widziało jeszcze najnowszego tworu Patryka Vegi pt. „Polityka”. A wśród tych, którzy widzieli, opinie są raczej w miarę podobne. Bo mówią, że to gniot, że totalna porażka, że stracony czas no i czego innego się w sumie po Vedze można spodziewać?

Pliki cookie pomagają nam technicznie prowadzić portal Altao.pl. Korzystając z portalu, zgadzasz się na użycie plików cookie. Pliki cookie są wykorzystywane tylko do działań techniczno-administracyjnych i nie przekazują danych osobowych oraz informacji z tej strony osobom trzecim. Wszystkie artykuły wraz ze zdjęciami i materiałami dostępnymi na portalu są własnością użytkowników. Administrator i właściciel portalu nie ponosi odpowiedzialności za tresci prezentowane przez autorów artykułów. Dodając artykuł, zgadzasz się z regulaminem portalu oraz ponosisz odpowiedzialność za wszystkie materiały umieszczone przez Ciebie na stronie altao.pl. Szczegóły dostępne w regulaminie portalu.

© 2022 altao.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.
0.602

Akceptuję pliki cookies
W ramach naszego portalu stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym momencie zmiany ustawień dotyczących cookies. Jednocześnie informujemy, iż warunkiem koniecznym do prawidłowej pracy portalu Altao.pl jest włączenie obsługi plików cookies.

Rozumiem i akceptuję