O nasChronologiaArtykułyWspółautorzyPocztaZałóż bloga
 -

"Żeby nie było śladów" – Komuchy! - Recenzje filmów

Polski kandydat do Oscara pokazywany w Wenecji. Zdobywca Srebrnych Lwów na Festiwalu w Gdyni. I wreszcie film, którym zachwycił się jeden z redaktorów na Filmwebie, dając mu ocenę 9/10. Po takim wstępie można spodziewać się, że dramat pt. „Żeby nie było śladów” to dzieło bez wad, rozliczające dawny system w odważny sposób, polecane koniecznie do obejrzenia wszystkim Polakom i nadal dość aktualne w swojej wymowie. W dużej części to prawda, ale jako dojrzały widz spodziewałem się opowieści nieco bardziej przeszywającej serce i powodującej wewnętrzną złość oraz bezsilność. A więc po kolei…

Wstęp
Treść artykułu
Galeria zdjęć
Opinie
Polecane artykuły
aragorn136 (15534 pkt)Strona WWW Autora
Ilość odwiedzin:
1 084
Czas czytania:
1 251 min.
Kategoria:
Recenzje filmów
Autor:
aragorn136 (15534 pkt)
Dodano:
430 dni temu

Data dodania:
2021-10-01 18:01:24

Nie było raczej obaw, że Jan P. Matuszyński nie podoła zadaniu, mierząc się ze sprawą Grzegorza Przemyka. Młodym osobom przypomnę, że chodzi o świeżo upieczonego maturzystę, ciężko pobitego na komisariacie milicji w roku 1983. Matuszyński już dwa razy udowodnił, że dobrze sobie radzi zarówno w portretowaniu słynnej rodziny Beksińskich i ich tragicznych losów, jak i w poruszaniu się zaułkami Warszawy lat. 30, gdy nad Europą wisiało widmo faszyzmu (patrz: serial „Król”). W filmie o jakże znamiennym tytule, czyli „Żeby nie było śladów” łączy te kwestie – relacje rodzinne z aparatem władzy, przemocą i systemem łamiącym kręgosłupy. W jego obrazie nieważne jest, co się zdarzyło, ale jak do tego doszło i kto jest za mord syna poetki i opozycjonistki Barbary Sadowskiej, faktycznie odpowiedzialny.

 

Kadr z filmu "Żeby nie było śladów" (fot. Łukasz Bąk/Kino Świat)

 

Co ciekawe, samo pobicie Grzesia jest tu zaserwowane już na samym początku. Reżyser filmu oraz operator Kacper Fertacz wrzucają zatem wszystkich widzów w świat, w którym za postawienie się milicjantom, nieokazanie dowodu i chłopięce wygłupy można było nie tylko trafić na dołek, ale także zostać skatowanym. Mimo że nie widzimy dokładnie, w zbliżeniu, jak funkcjonariusze zadają ciosy pałami i kopią butami, jednak cała ta scena – krzyki Przemyka i bezradność jego starszego kolegi – Jurka, przeraża, zostając w głowie do ostatnich minut długiego seansu. Jesteśmy trzymani za gardło, ziemia się trzęsie i nie możemy się ruszyć. Tak miałem ja wraz z wieloma innymi osobami, siedzącymi na kinowej sali, w tym z młodzieżą w wieku licealnym, dla której ta opowieść była lekcją historii oraz przypomnieniem, jak istotne jest pielęgnowanie pamięci o tego typu wydarzeniach.

 

Niestety, choć ani razu nie spojrzałem na zegarek w trakcie tych dwóch godzin i czterdziestu minut, to jednak sam metraż bywa tu problemem. Owszem, pozwala na wnikliwe prześwietlenie okresu późnego PRL-u – punkt po punkcie śledzenie tej konkretnej sprawy, lecz odczuwa się tu pewną rozwlekłość. Wątków jest co najmniej kilka, a równoległy montaż ukazuje dwie płaszczyzny fabularne – to, co dzieje się w zimnych korytarzach i biurze politycznym oraz przyziemne życie Jurka Popiela czy bogu duchu winnych sanitariuszy. Jan P. Matuszyński i mało doświadczona scenarzystka Kaja Krawczyk-Wnuk („Prawo Agaty”), która wcześniej nie miała okazji napisać skryptu na tak ważki, mroczny, uwierający dawną i ówczesną władzę, temat, bardzo przekonująco odmalowują zgniliznę komunizmu lat 80. Jednak, gdyby skrócić metraż o te 15 minut i dodać więcej emocji oraz frustracji (takich podobno nie zabrakło w reportażu Cezarego Łazarewicza), wtedy film by na tym zyskał. Kolejny, acz znacznie bardziej przeszkadzający w mojej opinii, kłopot dotyczy tego, jak została odegrana rola matki Przemyka. Sandra Korzeniak jest bez wątpienia zdolną aktorką teatralną, ale, jak słusznie zauważył Tomasz Raczek, swoją manierą sprawia, że trudno stać obok niej i ją przytulić. Oglądając jej reakcję na wieść o śmierci Grześka, miało się wrażenie zerowej rozpaczy. Nie wiem, jak zachowywała się prawdziwa Sadowska, i czy była aż tak introwertyczna, z natury cicha i spokojna, ale Korzeniak stworzyła postać, której starałem się współczuć, ale ostatecznie stawała się dla mnie obca, obojętna. Do tego przemawiała głosem identycznym jak matka Adasia Miauczyńskiego z „Dnia świra”, zmieniając w raczej karykaturalną osobą niż autentycznie przeżywającą ból kobietę (tylko w jednej scenie była nad wyraz wiarygodna). Szkoda.

 

Kadr z filmu "Żeby nie było śladów" (fot. Łukasz Bąk/Kino Świat)

 

Kadr z filmu "Żeby nie było śladów" (fot. Łukasz Bąk/Kino Świat)

 

Blisko przerysowania byli również panowie w mundurach i szarych garniturach (oraz jedna pani w czapce z lisa). Szczególnie widać to w kreacji Roberta Więckiewicza, którego na dużym ekranie ostatnio pełno. W „Najmro” był gliniarzem ścigającym słynnego kryminalistę uwielbianego przez prasę i zwykłych mieszkańców Polski Ludowej. W „Żeby nie było śladów” jest kimś wyższym stopniem, bo samym towarzyszem-generałem, wcieleniem zła – Kiszczakiem. Rzadko się odzywa, trzyma nerwy na wodzy, ale czasem jego mimika świadczy o tym, jakby męczył się i pocił w tej roli. Jakby nie mógł powstrzymać się od „totalnego szaleństwa”. Bardziej przerażająca, odpychająca oraz bezwzględna jest na pewno prokurator Wiesława Bardon. Wcielającą się w nią Aleksandra Konieczna wygląda niczym groteskowa, korpulentna Cruella De Mon. Ale jej Bardonowa to nie Baronowa, która poluje na psy rasy dalmatyńczyk, a cwana, głupia, podła baba, która dla własnej pozycji nie cofnie się przed zniszczeniem życia niewinnym ludziom. Mięsista to kreacja. Niesamowita. W pamięci pozostanie również ucharakteryzowany prawie nie do poznania, Michał Żurawski, który jako pułkownik Kmiecik, w wielkich okularach na nosie, symbolizuje znaczenie słowa komuchy! Cyniczny uśmieszek utwierdza widza w przekonaniu, że taka była większość ówczesnych przedstawicieli SB. Wyznających maksymę: „dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie” i potrafiących osaczać ofiary dzięki szantażowi.

 

Skoro jeszcze jestem w kategorii aktorstwo, to muszę wspomnieć o Tomaszu Ziętku oraz Jacku Braciaku. Obok Koniecznej, ich role zasługują na największe brawa. Ziętek gra oczywiście Jurka Popiela – chłopaka z Siedlec, który jest świadkiem pobicia i przyjacielem Przemyka. I robi to tak bardzo naturalnie, że nie sposób mu nie kibicować. Jurek nie istniał w tamtej rzeczywistości, scenarzystka wzorowała go na postaci Cezarego F. W filmie pełni funkcję silnego bohatera uniwersalnego, niezłomnie walczącego z kłamstwem. Obserwując jego losy, można dostrzec także skomplikowane życiorysy setek prostych opozycjonistów, znajdujących się nagle w w nieodpowiednim miejscu i czasie, wrzuconych do worka „narkomanów i meneli”. Najlepiej wybrzmiewa tu jego relacja z ojcem, dawnym oficerem wojska ludowego. W tych scenach kipi od gotujących się we wnętrzu żalów i negatywnych uczuć. Braciak „pozamiatał”, budując postać tragiczną (nie będę w tym tekście zdradzał, co starszy Popiel uczyni „dla dobra” syna).

 

Kadr z filmu "Żeby nie było śladów" (fot. Łukasz Bąk/Kino Świat)

 

Summa summarum „Żeby nie było śladów” to film potrzebny i warsztatowo udany. Jednocześnie monumentalny i minimalistyczny, w którym w celu podkreślenia klimatu tamtych lat, użyto tzw. ziarna w postprodukcji. Co więcej, nie brakuje w nim również muzyki epoki – zmierzchu komunizmu i okresu przemian, chociażby lecących nieprzypadkowo w radiu piosenek Bajmu i Ryszarda Rynkowskiego (same, oryginalne kompozycje instrumentalne Ibrahima Maaloufa to tylko oszczędne, momentami groźne dźwięki). To obraz uczciwy, w którym przywiązanie do dbałości o detale i scenografię przysłania trochę obywatela mielonego przez potężną komunistyczną machinę i patologiczne prawo. Ale zmusza do refleksji oraz przypomina o tym, jak ważny jest sprzeciw wobec systemu. Czy jednak będzie on na tyle zrozumiały, by zachwycić Akademię Filmową? Obawiam się, że jest zbyt hermetyczny i lokalny, chociaż mogę się mylić.

 

Ocena: 7/10

 

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą Altao.pl. Kup licencję

Galeria zdjęć - "Żeby nie było śladów" – Komuchy!

Temat / Nick / URL:

Treść komentarza:

Więcej artykułów od autora aragorn136

 -

"Wednesday" – Jestem mroczna, jestem fajna! - Seriale

Chwytliwą melodię z charakterystycznym pstrykaniem palcami rozpozna chyba każdy. Mam na myśli motyw przewodni skomponowany przez Vica Mizzy’ego do serialu z lat 60. XX wieku o ekscentrycznej, przerażającej, acz zabawnej rodzinie. Ten utwór, obok specyficznej, upiornej atmosfery i wiszących na ścianach narzędziach tortur oraz skór martwych zwierząt, był jednym z elementów, który zadecydował o powszechnym uwielbieniu Addamsów. W serialu Netflixa – „Wednesday” nie ma tej melodii. Nie ma też aż tak wyrazistego czarnego, krwistego humoru, jak w filmach Barry’ego Sonnenfelda. A jednak mimo to produkcja szybko pobiła rekord w kategorii „popularność przeliczana na liczbę widzów” ejtisowe „Stranger Things”. Dlaczego? Już Rączka wie, dlaczego…

 -

Odwiedzin: 168

Autor: aragorn136Seriale

Komentarze: 1

"1899" – Choroba morska zagwarantowana - Seriale

Pisać długą, zawiłą, filozoficzną recenzję czy stworzyć krótszy tekst do połknięcia w pigułce. Oto narodziło się pytanie w głowie po seansie (niemalże spirytystycznym) serialu „1899”. Reklamowany jako skrzyżowanie horroru z dramatem historycznym dawał duże nadzieje na coś ponadprzeciętnego, a wyszło niestety przeciętnie, choć są tu sceny przyprawiające o gęsią skórkę i powodującą opad szczeny. Ale nie, to nie to samo, co niemieckie „Dark” od tych samych twórców. Lepiej zatem zapomnieć o recenzji na tysiące słów (taką warto poświęcić „Pierścieniom Władzy”), a skupić się na ogólnych wadach i kilku zaletach.

 -

Odwiedzin: 184

Autor: aragorn136Seriale

Komentarze: 1

"Cyberpunk: Edgerunners" – Ostrożnie z tymi implantami chłopaku! - Seriale

Seriale animowane odrodziły się w chwale. Do tego stopnia, że śmiało mogą konkurować z wysokobudżetowymi filmami, a nawet przewyższać je pod pewnymi względami. Wiadomo przecież, że twórcy mają szansę na większą swobodę i kreatywność, kiedy przelewają własną wyobraźnię najpierw na papier, a następnie na mały ekran. Dzięki temu powstał chociażby „Niezwyciężony” – komiksowa w duchu opowieść o nastolatku odkrywającym potężne moce oraz „Arcane” – jedna z lepszych growych adaptacji. Do tej dwójki dołącza „Cyberpunk: Edgerunners”, a więc polsko-japońskie anime bardzo powiązane z grą studia CD Projekt RED. Nie jest może aż tak udane jak tamte dzieła, ale w oddzielnej kategorii na Nettlixie zalicza się do najsmaczniejszych kąsków. Wyróżnia go brutalność i szaleństwo oraz ważny, choć znany od lat, morał.

 -

"The Return" Palais Noire – Pełen relaks, pełne zanurzenie - Recenzje płyt

Sławek Semeniuk zabrał mnie jakiś czas temu na wycieczkę na Księżyc statkiem w kształcie saksofonu, by tam dać instrumentalny koncert w futurystycznym jazzowym klubie, gdzieś obok najgłębszego krateru. A teraz wręcza złoty bilet na jedną z rajskich plaż. Popijam więc drinka, siedzę na leżaku, czuję ciepły piasek pod nogami i widzę, jak tajemniczy, szczelnie ubrany nurek, wyławia z dna oceanu skarb – połączenie muzyki improwizowanej z teksturami elektronicznymi i rytmami takich gatunków, jak chociażby house i lounge. Słyszę też m.in. głos Patrycji Zarychty, która sprawia, że pobyt w Palais Noire jest niezapomnianym doświadczeniem.

 -

Odwiedzin: 144

Autor: aragorn136Seriale

Komentarze: 1

"Ród Smoka" – Ach rodzina… - Seriale

Bolesne porody, zdrady, spiski, gwałty, zmiany frontu, kazirodcze zapędy, chwalenie się, kto ma większego… smoka. W tej rodzinie to norma. Nic zatem dziwnego, że prędzej czy później u Targaryenów dojdzie do chwytania za noże i gardła. Jeżeli jednak ktoś liczy także na wielkie bitwy i akcje jak z najbardziej widowiskowych odcinków „Gry o tron”, ten może się srogo zawieść. „Ród smoka” to kameralna telenowela rozpisana na wiele lat, ale jakże obfitująca w gęste dialogi i ciekawe postaci. To prequel wspomnianego hitu HBO, który można śmiało obejrzeć bez znajomości tego drugiego. Ze swoimi wadami, leczy koniec końców satysfakcjonujący.

Polecamy podobne artykuły

 -

Odwiedzin: 384

Autor: pjKultura

"Aida" – europejska koprodukcja z Orłem dla najlepszego filmu! - Kultura

6 czerwca poznaliśmy laureatów najważniejszych polskich nagród filmowych – Orłów. Cieszy nagroda dla Maćka Stuhra, który jako ojciec-alkoholik stworzył najlepszą rolę w swojej karierze. W górę wzbiła się też – co może zaskakiwać – „Aida” (oryg. tytuł „Quo Vadis Aida”). To oczywiście bardzo dobry i ważny obraz. Jednak część widzów, szczególnie na portalu Filmweb.pl, zastanawia się, jak to możliwe, że dramat o tłumaczce ONZ, która próbuje ocalić męża i synów, otrzymał aż 5 nominacji i zdobył nagrodę w najważniejszej kategorii?

 -

Odwiedzin: 3063

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 2

"Boże Ciało" – Panie Jezu wybacz im, wybacz mi - Recenzje filmów

Co jakiś czas pojawiają się na ekranach kin takie filmy, że po ich obejrzeniu odzyskuje wiarę w kondycję naszego rodzimego kina. Inspirowane prawdziwymi wydarzeniami „Boże Ciało” Janka Komasy jest właśnie takim obrazem. Mało tego, ten zdobywca trzech Złotych Lwów na festiwalu w Gdyni oraz weneckiej nagrody specjalnej, sprawia, że odzyskuje wiarę w ludzi.

 -

Odwiedzin: 3175

Autor: aragorn136Seriale

Komentarze: 3

"Król" – 8 na 10 syneczku, a jak! - Seriale

„Zachwyca”, „Najlepszy serial 2020 roku” – takie między innymi nagłówki pojawiły się w internecie na początku listopada. I – o dziwo – dotyczyły polskiej produkcji. Mowa o adaptacji bestsellerowej powieści Twardocha sprzed kilku lat, która rozeszła się w nakładzie ponad 100 tys. egzemplarzy. Czy „Król” faktycznie jest na na tyle królewski, że nie pozostaje nic, jak uścisnąć dłoń Janowi P. Matuszyńskiemu? Na to pytanie postanowiłem opowiedzieć dopiero po premierze finałowego odcinka, bowiem nie ma co oceniać dania tylko po talerzu, na którym jest podany. Trzeba zjeść wszystko, a na koniec popić piwem, porządnie beknąć i podziękować.

 -

Odwiedzin: 809

Autor: pjKultura

Komentarze: 1

46. Festiwal Filmowy w Gdyni: Złote Lwy przytulają "Wszystkie nasze strachy"! - Kultura

Wielu widzów, w tym krytyków, narzeka na polskie filmy. Według nich są za bardzo polityczne, ciągle nawiązujące do wydarzeń i postaci z naszej minionej przeszłości. Można się z nimi zgodzić, ale na szczęście pojawiają się także produkcje, których temat jest aktualny w każdym czasie i niemal w każdej szerokości geograficznej. „Wszystkie nasze strachy” świetnie pasują do takiej kategorii. Niech Was jednak nie zmyli tytuł. To nie kolejny gatunkowy slasher. To wzruszający dramat o homofobii na wsi, który na 46. Festiwalu Filmowym w Gdyni, nieoczekiwanie wygrał Konkurs Główny, pokonując kandydata do Oscara – „Żeby nie było śladów” oraz 14 innych tytułów.

Teraz czytane artykuły

 -

"Żeby nie było śladów" – Komuchy! - Recenzje filmów

Polski kandydat do Oscara pokazywany w Wenecji. Zdobywca Srebrnych Lwów na Festiwalu w Gdyni. I wreszcie film, którym zachwycił się jeden z redaktorów na Filmwebie, dając mu ocenę 9/10. Po takim wstępie można spodziewać się, że dramat pt. „Żeby nie było śladów” to dzieło bez wad, rozliczające dawny system w odważny sposób, polecane koniecznie do obejrzenia wszystkim Polakom i nadal dość aktualne w swojej wymowie. W dużej części to prawda, ale jako dojrzały widz spodziewałem się opowieści nieco bardziej przeszywającej serce i powodującej wewnętrzną złość oraz bezsilność. A więc po kolei…

 -

Zoo w Płocku – wizytówka miasta od 70 lat! - Ciekawe miejsca

Nie zajmuje tyle hektarów, co Ogród Zoologiczny we Wrocławiu, ale i tak warto się tam wybrać. Płockie Zoo to bardziej kameralne miejsce – można je zwiedzić w kilka godzin. Co prawda, nie o każdej porze dnia uda się tam spotkać wszystkie dzikie zwierzęta, które akurat zajmują się czymś innym niż drzemką. Mimo to możliwość przebywania w ich pobliżu, choćby za szybą i płotem powoduje, że serce bije szybciej. Odgłosy ptaków, widok pływających ryb w podświetlanych akwariach, stojąca na baczność surykatka, sympatyczne słonie, śpiący smacznie tapir, urodzone niedawno dwa tygrysy syberyjskie – magia! Obejrzyjcie zdjęcia, które – mam nadzieję – zachęcą Was do wybrania się do tego zwierzyńca ze swoimi dziećmi.

 -

Niezwykły megalit w Arabii Saudyjskiej - Niewiarygodne, niewyjaśnione

Oaza Tajma w północno-zachodniej części Arabii Saudyjskiej to bardzo ciekawe miejsce na Ziemi, ponieważ istnieją tam rzeczy, które trudno wytłumaczyć. Najwcześniejsze świadectwa zasiedlenia oazy pochodzą z końca II tys. p.n.e., jednak wiele wskazuje na to, że w nieznanych bliżej nam czasach pustynne dzisiaj tereny zasiedlone były przez wysoko rozwiniętą cywilizację.

 -

Lemuria – zaginiony kontynent - Niewiarygodne, niewyjaśnione

Kilkanaście tysięcy lat temu na Ziemi istniały lądy i miasta, które dziś znajdują się w głębinach morskich. Jednym z zatopionych kontynentów jest Lemuria, zwana też Mu. W niniejszym artykule przedstawię dowody na poparcie teorii istnienia w przeszłości ogromnego kontynentu na Oceanie Spokojnym.

 -

Odwiedzin: 8270

Autor: bartoszkeprowskiRecenzje filmów

Komentarze: 1

"50 twarzy Greya" – Fifty shades of fucked-up - Recenzje filmów

„50 twarzy Greya” to jedna z najbardziej wyczekiwanych premier 2015 roku. Zapowiadano gorący i kontrowersyjny romans, który zszokuje, poruszy i skłoni do przemyśleń. Ekranizacja bestsellerowej powieści autorstwa E.L. James, której fenomen dosłownie obiegł cały świat, jest produkcją niezwykle specyficzną, skierowaną do określonego grona odbiorców, przez co trudno ją ocenić; podejść do niej względnie obiektywnie, nie ulegając przy tym własnym uprzedzeniom.

Nowości

 -

"Psia Mać"! Miłość – więcej grzechów nie pamiętam… - Muzyczne Style

To się dopiero nazywa powrót po sześciu latach ciszy! Wydana na początku grudnia płyta „Psia Mać” jest bowiem bezsprzecznie najdojrzalszym albumem Dominiki Barabas, niezwykłej artystki wywodzącej się nurtu piosenki literackiej. Zarówno pod względem brzmieniowym, jak i tekstowym. Spójny, dopieszczony muzycznie w najdrobniejszym szczególe i całkowicie nieprzewidywalny. Nie wierzycie? Przesłuchajcie w streamie, a najlepiej go kupcie, to wtedy przyznacie nam rację.

 -

Anna Malek: Uwierzyła w szaloną miłość i "Zwariowała"! - Zespoły i Artyści

1 grudnia ukazał się nowy singiel Anny Malek, która dotarła m.in. do finału programu Voice Of Poland 11, a także z zespołem Soul City do półfinału X Factor. Porywa on refrenem, do którego pasują ciekawe zwrotki. Jest także teledysk, a sam utwór świetnie rokuje radiowo. Polecamy! Można „Zwariować” razem z Anną i uwierzyć, że szalona miłość jest możliwa.

 -

"Wednesday" – Jestem mroczna, jestem fajna! - Seriale

Chwytliwą melodię z charakterystycznym pstrykaniem palcami rozpozna chyba każdy. Mam na myśli motyw przewodni skomponowany przez Vica Mizzy’ego do serialu z lat 60. XX wieku o ekscentrycznej, przerażającej, acz zabawnej rodzinie. Ten utwór, obok specyficznej, upiornej atmosfery i wiszących na ścianach narzędziach tortur oraz skór martwych zwierząt, był jednym z elementów, który zadecydował o powszechnym uwielbieniu Addamsów. W serialu Netflixa – „Wednesday” nie ma tej melodii. Nie ma też aż tak wyrazistego czarnego, krwistego humoru, jak w filmach Barry’ego Sonnenfelda. A jednak mimo to produkcja szybko pobiła rekord w kategorii „popularność przeliczana na liczbę widzów” ejtisowe „Stranger Things”. Dlaczego? Już Rączka wie, dlaczego…

 -

"Dusk Tiil Down" – gdy ta dziewczyna śpiewa i zabiera nas w podróż, wierzymy w siłę bezgranicznej miłości! - Muzyczne Style

Pewna dziewczyna wsiadła za kierownicę, odpaliła silnik i pojechała w siną dal, śpiewając „Dusk Till Down”. Nie, nie chodzi o przestraszoną, młodą bohaterkę „From Dusk Till Down”. Mowa o uśmiechniętej Klaudii Trzepizur. Nie dajcie się zwieść. Ma drapieżny głos, ale i romantyczne serce, co udowodniła już w balladzie „Hold On”, a teraz robi to w kolejnym utworze i powstałym do niego teledysku – autorskiej propozycji grupy Clödie (nazwa od imienia wokalistki). Tytuł podobny jak horroru z lat 90., oraz identyczny jak kawałek z filmu „Ciemniejsza strona Greya”, jednak tu żadne wampiry nie atakują i mroczny kochanek nie jest przypadkowym pasażerem. Klaudia wciska gaz do dechy, pragnąc szybko dotrzeć do mety – prawdziwej, wymarzonej, pięknej miłości.

 -

Poronin, Zakopane, Kraków – czym późną jesienią zachwyca ta południowa trójca? - Ciekawe miejsca

Listopadowy mrok. Pobudka o 4.00 nad ranem. Prawie 6 godzin jazdy. Ale i tak młodzież z Kujaw była zachwycona wycieczką na południe Polski. Być może nie jest to najlepszy czas, aby odwiedzić Poronin, Zakopane i Kraków – grudzień czy styczeń byłyby lepszymi miesiącami, ze względu na zimową aurę i większy mroźny „survival”. Jednak, jak pokazują zdjęcia zaprzyjaźnionego z naszym portalem nauczyciela, nawet w połowie listopada, tamtejsze tereny i zabytki prezentują się przepięknie – górski, południowy klimat aż się z nich wylewa!

 -

Lika i Antek Smykiewicz razem? "Nie pytaj". Posłuchaj! - Zespoły i Artyści

Czasem w świecie muzyki dojdzie do ciekawego spotkania. Zaiskrzy. I wtedy dwoje artystów spłodzi fajne „dziecko”. Oczywiście to muzyczne, jak w przypadku Liki oraz Antka Smykiewicza. Angelika Wdowczyk, laureatka Szansy na Sukces zaprosiła tego popularnego wokalistę, aby nagrać z nim utwór pt. „Nie pytaj”. O czym wspólnie śpiewają? Dobre pytanie. Poniżej znajdziecie odpowiedź na nie.

Artykuły z tej samej kategorii

 -

"Broad Peak" – Jak tu zimno, jak tu nudno - Recenzje filmów

Utalentowana obsada; reżyser mający debiut dawno za sobą, potrafiący pokazywać na ekranie skomplikowane ludzkie charaktery i historia oparta na faktach – wydawało, że z takiego połączenia wyjdzie film, którym można się chwalić w każdym zakątku naszej planety. Niestety, mimo że „Broad Peak” trafi do widzów w wielu krajach za sprawą Netflixa, nie będą oni głośno klaskać. Raczej założą rękawiczki, aby ogrzać swoje dłonie.

 -

"Resident Evil: Witajcie w Raccoon City" – Shitty, Pasty - Recenzje filmów

Są takie dni w życiu, gdy od samego już przebudzenia wiemy, że nie będą to dobre dni: za oknem paskudna poniedziałkowa pogoda z zacinającym deszczem, głowa trochę pobolewa, ponieważ poprzedniego wieczoru przyszło nam wychylić o jeden kieliszek za dużo na spotkaniu ze znajomymi, woda w czajniczku gotuje się tyle czasu, że aż sprawdzamy czy się przypadkiem nie przypala, woda pod prysznicem z kolei, w zależności od regulacji, albo parzy nasze plecy niczym iskry z kuźni Hefajstosa, albo zamraża naszą skórę niczym cios od Sub-Zero. Mimo to, przygotowujemy się dzielnie do wyjścia, choć wiemy doskonale, że w pracy już ostrzą sobie na nas kły kierownicy wyższego szczebla czy brygadziści...

 -

Odwiedzin: 2621

Autor: pytonznadwislyRecenzje filmów

Komentarze: 4

Pierwsze lody... czyli jak to jest z "Polityką"? - Recenzje filmów

Chyba mało ludzi nie widziało jeszcze najnowszego tworu Patryka Vegi pt. „Polityka”. A wśród tych, którzy widzieli, opinie są raczej w miarę podobne. Bo mówią, że to gniot, że totalna porażka, że stracony czas no i czego innego się w sumie po Vedze można spodziewać?

 -

Odwiedzin: 5176

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 1

"Dziedzictwo. Hereditary" – Osaczeni - Recenzje filmów

„Dziedzictwo. Hereditary” to kolejny po „The Witch” oraz „To przychodzi po zmroku” znakomicie oceniany przez krytyków dreszczowiec od wytwórni A24, który stara się wyjść poza schematyczne gatunkowe ramy. Bo to bardziej duszny dramat o rodzinie zmagającej się z żałobą niż typowy straszak. Zrealizowany przez debiutanta przykład artystycznego kina, które z komercją ma niewiele wspólnego.

 -

Odwiedzin: 7041

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 5

"Tamte dni, tamte noce" – Nigdy Cię nie zapomnę! - Recenzje filmów

Niełatwe zadanie mają twórcy melodramatów, a jeszcze trudniejsze twórcy melodramatów opowiadających o uczuciu pomiędzy osobami płci męskiej. Czyha bowiem na nich wiele pułapek. Mogą wpaść w sidła banału, mogą podążać za wyznaczonymi wcześniej schematami – opowiedzieć historię większą niż życie, w której bohater boryka się z homofobią ze strony otoczenia i brakiem akceptacji rodziny albo, co gorsza ukrywa romans przed własną… żoną. „Tamte dni, tamte noce” to inny film, w pozytywnym znaczeniu oczywiście.

Pliki cookie pomagają nam technicznie prowadzić portal Altao.pl. Korzystając z portalu, zgadzasz się na użycie plików cookie. Pliki cookie są wykorzystywane tylko do działań techniczno-administracyjnych i nie przekazują danych osobowych oraz informacji z tej strony osobom trzecim. Wszystkie artykuły wraz ze zdjęciami i materiałami dostępnymi na portalu są własnością użytkowników. Administrator i właściciel portalu nie ponosi odpowiedzialności za tresci prezentowane przez autorów artykułów. Dodając artykuł, zgadzasz się z regulaminem portalu oraz ponosisz odpowiedzialność za wszystkie materiały umieszczone przez Ciebie na stronie altao.pl. Szczegóły dostępne w regulaminie portalu.

© 2022 altao.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.
0.805

Akceptuję pliki cookies
W ramach naszego portalu stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym momencie zmiany ustawień dotyczących cookies. Jednocześnie informujemy, iż warunkiem koniecznym do prawidłowej pracy portalu Altao.pl jest włączenie obsługi plików cookies.

Rozumiem i akceptuję