O nasChronologiaArtykułyWspółautorzyPocztaZałóż bloga
 -

"Mad Max" – Aż kontroler parzy! - Recenzje gier

Gdy tworzysz coś na bazie popularnego filmowego uniwersum, to musisz sobie zdawać sprawę, że porywasz się z motyką na słońce. Deweleporzy powinni zapisać sobie to stwierdzenie pomiędzy linijkami kodu. A jednak biorą się do roboty – przelewają pomysły do cyfrowej rzeczywistości, kuszą fanów. Finał bywa różny. Raz lepszy (przykład polskiego „RoboCopa: Rogue City”), innym razem gorszy („Avatar: The Game”). W 2015 roku z warsztatu szwedzkiego Avalanche Studios wyjechał jednak tytuł, który mimo wad, wychodzi na prowadzenie w wyścigu o najlepszą grę na podstawie filmowego hitu. Mowa o „Mad Maxie” wydanym między innymi na konsolę PS4.

Wstęp
Treść artykułu
Galeria zdjęć
Opinie
Polecane artykuły
aragorn136 (22115 pkt)Strona WWW Autora
Ilość odwiedzin:
196
Czas czytania:
254 min.
Kategoria:
Recenzje gier
Autor:
aragorn136 (22115 pkt)
Dodano:
46 dni temu

Data dodania:
2024-05-30 17:01:14

Fabuła jest prościutka, rzadko przysypywana przez pustynny piasek, ale czy to oznacza, że można przy niej uschnąć z pragnienia? Nie. Bo przecież w serii George’a Millera ona też nie była na pierwszym planie. Ważniejszy bowiem klimat, postacie i worldbuilding. A na tym polu gra radzi sobie doskonale!

 

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

 

Max w mocnym, widowiskowym intro traci swoje auto w starciu ze Scrotusem (jeden z synów Nieśmiertelnego Joe) i jego trepami wojny. A więc mamy nawiązanie (zresztą niejedno) do „Fury Road”. Czym więc będzie jeździł ledwo żyjący bohater, zanim uda mu się skonstruować godnego następcę V8 Interceptora? O to zadba dziwaczny garbus Chumbucket (dubbing Jasona Spisaka to mistrzostwo) – mechanik, dla którego Max to „Święty Wojownik”. On również wie, że w postapokaliptycznej rzeczywistości Wastelandu (Pustkowia albo Jałowizny – trafne tłumaczenie w filmie „Furiosa”) bez samochodu, paliwa i wody nie da się funkcjonować. Samotny wojownik to gracz, gracz to samotny wojownik. Jako szalony, acz mrukliwy, twardziel, będziemy nie tylko zmagać się z demonami przeszłości, ale przede wszystkim walczyć o przetrwanie, kompletować potrzebne, deficytowe części (złom to też złoto tej krainy!) i toczyć pojedynki ze zmechanizowanymi gangami – a tych jest co najmniej kilka (Szakale to moi ulubieńcy).

 

Teraz już rozumiem, skąd twórcy fanowskiego, krótkometrażowego projektu „Hope and Glory” czerpali inspiracje. Kiedy wątek pewnej matki i córki pojawia się w grze, bicie mojego serca przyśpiesza. A gdy tytułowy Max wypowie swoje imię głosem Brena Fostera, po całym ciele przejdą „mrówki”. Zanim to jednak nastąpi, trzeba się nie lada natrudzić – czytaj: odkrywać, poszukiwać, atakować, zdobywać. A więc wykonywać czynności typowe dla gier z otwartym światem. Po godzinie grania wkrada się powtarzalność i monotonia, wręcz zmuszanie do „kopania w ziemi”, ale co z tego, skoro jest intensywnie jak przystało na gatunek akcja TPP, a surowość postapo ściska za gardło.

 

Screen z gry "Mad Max" (źródło: avalanchestudios.com)

 

Mad Max” nadal, po prawie dekadzie, robi wrażenie na poziomie wizualnym. Mapa jest na tyle długa i szeroka, że zwiedzenia będzie sporo. Po drodze do celu będziemy podziwiać m.in. okazałe, zbudowane z rupieci budowle – jeden z regionów do dosłownie Wysypisko. Co więcej, spotkamy pozostałości zniszczonej cywilizacji – od wraków statków i ciężarówek po przydrożne zniszczone stacje i bary, oraz trafimy na wypalone od słońca nieprzyjazne pustynne tereny. Wszystko wokół wygląda pięknie i jednocześnie przerażająco. To już nie Australia, do której z chęcią przybywają turyści. Lecz ja i tak zamiast tankować auto i uciekać, zachwycam się realistyczną fakturą otoczenia i efektami ognia. Dopóki pokraczny, siedzący na pace, Chumbucket nie ostrzeże, że zbliża się burza piaskowa. Wtedy to już całkiem nie tylko wibruje kontroler konsoli, ale nawet „parzy”. Immersja jest bowiem tak silna, gdy trzaskają pioruny i nadciąga tornado, że palce mam spocone. Gdzie to schronienie? Gdzie jakaś jaskinia? Czasem się schowam, innym razem spadnie mi na głowę kawał blachy, a jeszcze innym pojadę „pod prąd”, aby mój towarzysz garbus złapał harpunem pokaźną skrzynię ze „skarbem”.

 

Sam Max jest jest tu również złamanym gościem na niegościnnej ziemi jak ten z filmów. Żaden tam heros, a egoista pragnący po trupach odzyskać auto i ruszyć przed siebie. Wszędzie połacie pustkowia i zgliszcza, ale to nie one stanowią punkt zapalny tego sandboxa. Obiektem kulty są maszyny i cała poezja zniszczenia – wszelkie wybuchy, wgnieciona karoseria, fruwające w powietrza koła są dowodem na to, z jakim spektaklem mamy do czynienia. A im większy arsenał do dyspozycji i więcej baz zdobytych, tym przydomek „wojownik szos” nie będzie przypadkowy. Zresztą w grze znajdują się wyraźne odniesienia do drugiej, kultowej części filmowej trylogii z lat 80. Jest np. pies, który jako pasażer łazika naszego „gadatliwego Quasimodo”, będzie wywąchiwał miny. Minie jednak dużo godzin, zanim usuniemy tego rodzaju zagrożenia, a w tym także straszaki, snajperów itp. W międzyczasie Mad Max ze „zwykłego” człowieka, przerodzi się w legendarną postać. Na co wpływ będzie mieć również wykonywanie misji od lokalnych watażków, napojenie wodą (lepiej miejmy zawsze pełny bukłak) ledwo stąpających po pustyni obdartusów czy spotkanie z miejscowymi „partyzantami”. Nagrodą będą żetony, które wymienimy na umiejętności u tajemniczego Griffy, który przy okazji „zajrzy do głowy” bohatera.

 

Screen z gry "Mad Max" (fot. rozgrywka własna)

 

I nagrodą wreszcie będzie „Magnum Opus”, czyli wymarzony samochód dla doświadczonego kierowcy. Jednak, aby tak się stało, Max będzie ciułał najdrobniejsze elementy złomu i gromadził profity, a także budował projekty: wodociągi, pompy paliwowe itp. Będzie też brał udział w wyścigach, o którym zapewne marzyłby w takiej rzeczywistości Dominic Toretto, ale pamiętając o perspektywie trzecioosobowej - widok zza kierownicy to jakieś szaleństwo. Niestety, gdy już wyczyścimy szczęśliwi dany obszar (przyda się balon do szybkiej podróży), okaże się, że w sąsiednim jest jeszcze więcej bałaganu do posprzątania, co powoduje z jednej z strony motywację do działania, a z drugiej uczucie lekkiej irytacji. Ale czy to taki problem, szczególnie jeżeli walki wręcz z paskudnymi bossami (choć niestety zbyt łatwymi do pokonania – unik, cios i po chłopie) czy nawet typowymi „gangusami” są równie energiczne, „mięsiste” (vide seria „Batman: Arkham”), co ognista „zabawa” na drodze z tym całym taranowaniem i strategią. Wiele w nich finezji i brutalności. Oczywiście, ktoś zarzuci, że twórcy mogli bardziej, kreatywniej i mocniej, podobnie jak Miller, który w „Na drodze gniewu” kazał kaskaderom wyczyniać „cuda na kiju”. Ale i tak gra ma się czym w tej kwestii pochwalić, gdy nadjedzie konwój – wyceluj i strzelaj, a kierowca zostanie wyrwany z wrogiego auta albo ten kolczasty potworek wyleci w powietrze. Wtedy lepiej, aby nasze auto było odpowiednio podrasowane, bo sami też stracimy przyczepność, szczególnie w trakcie naciskania przycisku turbo – warto rozważnie inwestować w pancerz i zastanowić się, jak podrasować pojazd, aby nie być zmuszonym do jego bezustannego naprawiania.

 

Screen z gry "Mad Max" (źródło: avalanchestudios.com)

 

Screen z gry "Mad Max" (fot. rozgrywka własna)

 

Szalona to gra, w której bębniący wrzaskun hałasuje tak bardzo, że przemiana Maxa nie wybrzmiewa tak silnie, mimo gorzkiego zakończenia. Ale ma ten specyficzny nerw połączony z nostalgią. Nieważne, że wkurza, gdy łazimy przez kilkanaście minut, nie mogąc znaleźć tego pie*rzonego zdjęcia z przeszłości. Ważne, że napędzana jest dopracowaną mechaniką, atrakcyjnymi dla oka krajobrazami oraz łaknieniem zemsty przez wielkie Z.

 

Kto jeszcze nie grał, ten niech się odważy. Post-apokaliptyczny świat w duchu kinowego pierwowzoru z psychopatycznych freakami warty jest tego, aby się w nim zanurzyć po samą szyję.

 

Ocena: 8/10

 

PS Jest możliwe granie na PS5 po wcześniejszej aktualizacji oprogramowania konsoli.

 

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą Altao.pl. Kup licencję

Galeria zdjęć - "Mad Max" – Aż kontroler parzy!

Temat / Nick / URL:

Treść komentarza:

Więcej artykułów od autora aragorn136

"Ciche miejsce: Dzień pierwszy" – Ta ostatnia pizza w szklanym mieście - Recenzje filmów

Kiedy reżyser o polsko brzmiącym nazwisku „przekazuje” innemu reżyserowi o podobnym nazwisku opiekę nad wymyśloną przez siebie franczyzą, to nic tylko się cieszyć. Mimo że przecież mamy do czynienia nie z komedią, a horrorem o czułych na wszelkie dźwięki, najeźdźcach z kosmosu. Kliszowym. Fakt. Ale jednocześnie jakże kreatywnym na poziomie inscenizacyjnym i trzymającym ciągle za gardło. Czy „Ciche miejsce: Dzień pierwszy” od Michaela Sarnoskiego wstrzykuje w żyły widza równie potężną dawkę adrenaliny, wzbudzając strach przed odzywaniem się i chrupaniem w kinie? A może to bardziej dramat o jednostce wrzuconej w sytuację bez wyjścia, której wnętrze jest ważniejsze od apokalipsy?

"Projekt Hail Mary" – One Space Mission Impossible - Recenzje książek

Ryland Grace to nie skacowany mężczyzna, który otwiera szeroko oczy po całonocnej imprezie z pytaniem: „gdzie ja kurczę jestem?”. Grace budzi się w dziwniejszym miejscu niż wanna w tanim hotelu. Wokół migają jakieś światełka, a w ciele ma liczne rurki. Nic nie pamięta. Jednak, gdy już w głowie „zapali się lampka”, to okaże się, że Mark „Marsjanin” Watney nie był wcale w tak strasznej sytuacji. Ryland też jest samotny, ale w bezkresnym kosmosie… I ma do wykonania ważne zadanie, od którego zależy przetrwanie gatunku ludzkiego. Czy „astrotrudna” misja się powiedzie?

"Tatuażysta z Auschwitz" – Miłość w piekle (jakby podkoloryzowana) - Seriale

Najpierw była książka. Choć bestsellerowa, to jej autorkę odsądzano od czci od wiary. Zarzucano, że urodzona w Nowej Zelandii Heather Morris kompletnie pominęła historyczno-edukacyjną rzetelność na rzecz ckliwego romansu w miejscu, w którym na miłostki nie było żadnych szans. Wiadomo, że w największym niemieckim obozie koncentracyjnym ginęły całe rodziny, a łącznie zamordowano ponad milion ludzi. Jaki więc mógł być miniserial na podstawie „Tatuażysty z Auschwitz”? Czy to dzieło, które należy szybko wymazać z pamięci? Nie! Ale do wybitnej produkcji telewizyjnej droga daleka.

"Zmiana" – Koniec jest początkiem - Recenzje książek

Na początku trzeba wyraźnie zaznaczyć. Poniższa recenzja została napisana z myślą o pewnej grupie osób. Mowa o czytelnikach mających lekturę pierwszego tomu serii „Silos” za sobą. Oczywiście Hugh Howey tak wymyślił kolejną część, by nie zagubił się w niej „świeżak”, jednak mimo zupełnie oddzielnej historii, połączenia są wyraźne. A zatem lepiej doświadczyć „Zmiany” jako człowiek, który jadł już chleb z tego dystopijnego pieca. Czy ta powieść jest równie intrygująca i wciągająca jak poprzednia? Niestety nie, choć są w niej tematy fascynujące i jednocześnie przerażające.

"Furiosa: Saga Mad Max" – Dziewczyna na pustynnej drodze zemsty - Recenzje filmów

„Pamiętasz mnie?”. Pytała tytułowa Furiosa już w zwiastunie. Pyta i w samym filmie. Ależ oczywiście, że Cię pamiętam. Gdy miałaś twarz dojrzalszej Charlize Theron. Kiedy z pomocą szalonego, małomównego Maxa realizowałaś swój plan w takim stylu, że szczęka opadała i piasek się do niej wsypywał. Okazało się jednak, że wcześniej też obrałaś podobny cel – jako dziecko porwana, skazana na tułaczkę z dziwnymi typami na jeszcze dziwniejszym pojazdach, myślałaś tylko o jednym – zemście! A więc prequel. A zatem spin-off z Anyą Taylor-Joy. Opowieść rozpisana na kilkanaście lat. Czy to się mogło udać? Czy o prawie 10 lat starszy George Miller powtórnie stworzył arcydzieło kina akcji w klimacie postapo?

Polecamy podobne artykuły

"Furiosa: Saga Mad Max" – Dziewczyna na pustynnej drodze zemsty - Recenzje filmów

„Pamiętasz mnie?”. Pytała tytułowa Furiosa już w zwiastunie. Pyta i w samym filmie. Ależ oczywiście, że Cię pamiętam. Gdy miałaś twarz dojrzalszej Charlize Theron. Kiedy z pomocą szalonego, małomównego Maxa realizowałaś swój plan w takim stylu, że szczęka opadała i piasek się do niej wsypywał. Okazało się jednak, że wcześniej też obrałaś podobny cel – jako dziecko porwana, skazana na tułaczkę z dziwnymi typami na jeszcze dziwniejszym pojazdach, myślałaś tylko o jednym – zemście! A więc prequel. A zatem spin-off z Anyą Taylor-Joy. Opowieść rozpisana na kilkanaście lat. Czy to się mogło udać? Czy o prawie 10 lat starszy George Miller powtórnie stworzył arcydzieło kina akcji w klimacie postapo?

Fanfilm na pustyni, czyli klimatyczny "Mad Max: Hope and Glory"! - Artykuły o filmach

Z filmami nakręconymi przez fanów za grosze bywa różnie. Mowa oczywiście o samej jakości – zdjęciach, grze aktorskiej czy scenariuszu. Jedno jest za to pewne, wszystkie łączy wielkie bijące serce pasjonatów – miłość do danego uniwersum albo bohatera. Było to już widać w polskiej produkcji o Wiedźminie, czyli „Pół wieku poezji później”. Podobnie jest przy „Hope and Glory” od Brightstone Pictures. Tutaj też zadziałał mniej lub bardziej każdy element. W oczekiwaniu na kolejne części sagi George’a Millera, w tym „Furiosę”, warto obejrzeć ten dostępny na YouTube fanfilm. Twórcom udało się bowiem zachować klimat postapo z kinowych widowisk o Mad Maxie i zgrabnie połączyć znane tropy. Inspirowali się przecież nie tylko wysokooktanowym „Fury Road”, ale także „Wojownikiem szos” i grą z 2015 roku od Avalanche Studios.

Niekończąca się opowieść Mad Maxa - Artykuły o filmach

Już po premierze „Mad Maxa: Na drodze gniewu”, jednak obłoki piasku nie zdążyły jeszcze opaść na skąpaną w słonecznym żarze ziemię, a ryk rozgrzanych do czerwoności silników ciągle rozbrzmiewa w uszach. Produkcja Millera zatrzęsła w posadach całym kinem rozrywkowym, zbierając rekordową liczbę pozytywnych recenzji oraz zdobywając same wysokie noty. Z racji niebywałego sukcesu nowego „Mad Maxa” oraz powrotu serii na srebrny ekran po bez mała trzydziestoletniej przerwie, postanowiliśmy przedstawić krętą drogę powstawiania filmu, jak również zestawić go z poprzednimi częściami.

 -

Odwiedzin: 4643

Autor: aragorn136Recenzje filmów

Komentarze: 1

"Mad Max: Na drodze gniewu" – Pustynne wysokooktanowe szaleństwo - Recenzje filmów

To nie mogło się nie udać. Lata przygotowań i realizacji. Ten sam reżyser. Wielomilionowy budżet. Kolejna część serii „Mad Max” to nie arcydzieło kina akcji, ale i tak bije na głowę komercyjną konkurencję na przestrzeni minionej dekady. Adrenalina i energia przy równoczesnym szacunku dla klasyki z Gibsonem – to tylko kilka z długiej listy zalet. Warto było czekać, powiadam Wam.

"GTA VI" w szalonym zwiastunie! Z tą parą można kraść konie (mechaniczne)! - Artykuły o grach

Gdyby Trevor Philips go oglądał, to by zachowywał się, jak Leo DiCaprio w słynnym memie, wskazując palcem na niektóre sceny. Bo oto wjechał na pełnym gazie pierwszy zwiastun „Grand Theft Auto 6”. Wydaje się, że niby to samo, co w piątce, ale jednak różnice są i to dość konkretne. Jest na przykład pewny siebie aligator, czarnoskóra dziewczyna kręcąca pośladkami na dachu auta i wkurzona babcia z młotkami w dłoniach. Ale przede wszystkim widzimy parę przestępców, którzy niczym Bonnie i Clyde, w rytm rockowego hitu Toma Petty’ego będą robić to, co potrafią najbardziej! Czy będą to postacie na miarę Tommy’ego Vercetti? „Love Is A Long Road” babe!

Teraz czytane artykuły

"Mad Max" – Aż kontroler parzy! - Recenzje gier

Gdy tworzysz coś na bazie popularnego filmowego uniwersum, to musisz sobie zdawać sprawę, że porywasz się z motyką na słońce. Deweleporzy powinni zapisać sobie to stwierdzenie pomiędzy linijkami kodu. A jednak biorą się do roboty – przelewają pomysły do cyfrowej rzeczywistości, kuszą fanów. Finał bywa różny. Raz lepszy (przykład polskiego „RoboCopa: Rogue City”), innym razem gorszy („Avatar: The Game”). W 2015 roku z warsztatu szwedzkiego Avalanche Studios wyjechał jednak tytuł, który mimo wad, wychodzi na prowadzenie w wyścigu o najlepszą grę na podstawie filmowego hitu. Mowa o „Mad Maxie” wydanym między innymi na konsolę PS4.

 -

Odwiedzin: 2110

Autor: aragorn136Recenzje książek

Komentarze: 1

"Zabij mnie, tato" – Tam, gdzie czają się potwory - Recenzje książek

Ponownie sięgnąłem po powieść polskiego pisarza; wszak interesujących rodzimych tytułów nie brakuje. Tym razem moje oko skierowało się w stronę Stefana Dardy i jego thrillera pt. „Zabij mnie, tato”. Przyznam, że to moje pierwsze zetknięcie z owym, kilkukrotnie nominowanym do Nagrody im. Janusza Zajdla autorem. Po ukończonej lekturze mogę rzec tylko jedno: tak realistycznej mieszanki prozy obyczajowej z mrocznym, przyprawiającym o gęsią skórkę intrygującym dreszczowcem dawno nie czytałem.

Co za Kanał?! "MegaWhesly", gdzie M. Nożownik opowiada o sprawach różnych! - Ludzie Youtuba

Kosmopolita, który „kupił działkę na Księżycu”. „Radykalny lewak” – jak siebie nazywa, który, siedząc w wannie, pochyla się nad problemami ludzi leworęcznych. Kinda hipis, którego filmik o sensie całowania się wyświetlono ponad 100 tysięcy razy! Chłopak, poeta (tak, wydał swój tomik), interesujący się teoriami spiskowymi, szeroko pojętą popkulturą i kontrowersyjną tematyką. Kiedy się przedstawia, można się lekko przestraszyć. Ale spokojnie, utalentowany w różnych dziedzinach Mateusz Nożownik to sympatyczny, szalenie inteligentny gość, który m.in. nauczy Was, jak grać na gitarze elektrycznej, „poczęstuje ciasteczkami i herbatką” oraz opowie, zarówno o sprawach większych niż życie, jak i przyziemnych, ciekawych problemach i rzeczach. Wystarczy, że zajrzycie na jego kanał o nazwie MegaWhesly. Czym dokładnie jest ten projekt prowadzony na YouTubie? O tym poniżej.

 -

Odwiedzin: 11170

Autor: pjZabawne

Takie rzeczy tylko w Brytanii. Wielkiej Brytanii - Zabawne

Anglicy w jednym są niezrównani. Potrafią, jak mało kto, zrealizować komedie, dzięki którym można odreagować stresy i problemy dnia codziennego: od rozstania po większe katastrofy. Co więcej ubierają je często w płaszcz uszyty z surrealistycznego materiału, o mocno zaakcentowanych abstrakcyjnych barwach. Niektórzy krytycy (zagraniczni) zarzucają im, że zbyt śmiało naruszają przy tym tematy tabu i wprowadzają powszechny czarny humor. Ale przecież w tym tkwi siła i esencja ich żartów.

"Ghosting" jako nowa technika oddalania się od drugiego człowieka - Prywatne - Mój Blog

Niejednokrotnie w Naszym życiu jest tak, że spotykamy się z czymś, co potrafi zaskoczyć. Wiele osób np. próbuje nowej metody wycofania się z jakiejkolwiek relacji zwanej potocznie „ghostingiem”. Co to jest i czym się ów sposób charakteryzuje?

Nowości

"Maluje emocje na różowo w pierwszym singlu". Kto? Roztańczona VEROA! - Zespoły i Artyści

VEROA, czyli Weronika Fedor to nie tylko wokalistka, ale też multiinstrumentalistka. Gra na skrzypcach, fortepianie i ukulele. Co więcej, sama pisze teksty i muzykę prosto z nastrojowych inspiracji. W swojej twórczości cechuje się dużą różnorodnością stylistyczną oraz pomysłowością. Właśnie zadebiutowała energiczną piosenką „Róż”.

Przepiękna wydmuszka, czyli szczerze o Pyrkonie 2024 - Fotorelacje

Któż o nie słyszał o sławnym i niezwykle modnym współcześnie Pyrkonie, odbywającym się w przepięknym mieście Poznań? Ten niech wstanie i podniesie rękę, a raczej napisze komentarz pod poniższą relacją. Niemniej dla osób, które nigdy nie słyszały o tym niezwykłym fenomenie, kilka słów wstępu. Pyrkon jest festiwalem dotyczącym szeroko pojętej fantastyki, który od pewnego momentu wyrósł na największe wydarzenie o wspomnianej tematyce w Polsce. Liczba uczestników konwentu nieprzerwanie wzrasta i aktualnie wynosi ponad 50000 osób, corocznie odwiedzających Międzynarodowe Tragi Poznańskie. Uzyskany wynik to naprawdę imponujące osiągnięcie. Niestety od czasów pandemii COVID-19 wydaje się, że renoma Pyrkonu jest coraz bardziej niezasłużona, a bicie kolejnych rekordów popularności to mocno pompowana i niestety myląca strategia organizatorów. Niemniej zacznijmy od początku.

 -

Odwiedzin: 259

Autor: adminKultura

Soundtrack Bartosza Chajdeckiego z "Różyczki 2" wśród najlepszych na świecie! - Kultura

Bartosz Chajdecki („Różyczka 2”) znalazł się w gronie wspaniałych kompozytorów walczących o nagrodę WSA Public Choice Award 2024, która przyznawana jest podczas prestiżowego festiwalu filmowego w Gandawie. W gronie pretendentów do wyróżnienia są m.in. John Williams, Hans Zimmer, Alexandre Desplat, James Newton Howard i Joe Hisaishi!

Pierwszy zwiastun "Gladiatora II" z polskimi napisami! Hit czy kit? - Artykuły o filmach

Do serwisu YouTube niczym rydwan na arenę wjechał pierwszy trailer drugiego "Gladiatora". Czy klimat klasyki z roku 2000 został zachowany? Czy Paul Mescal (do tej pory same niszowe produkcje) jako Lucjusz (siostrzeniec Kommodusa) i następca Russella Crowe'a pokaże siłę aktorstwa, będąc magnetycznym bohaterem, za którym będą podążać inni? Zwiastun nie odpowiada w pełni na te pytania, choć scenografia i kostiumy "rządzą" w tym pogrążonym w chaosie Imperium Rzymskim! Niestety jest coś, co psuje widowiskowe sceny. Jasne, że Denzel Washington to czarnoskóry aktor wcielający się tutaj w byłego gladiatora, który zdobył bogactwo, ale czy to oznacza, żeby wciskać w montaż rapowy kawałek? Tak brakuje dobrego motywu Hansa Zimmera (tu go zastępuję Harry Gregson-Williams). Niechaj 86-letni Ridley Scott pamięta - „To, co uczyni, odbije się echem w wieczności”. Niechaj więc podaruje nam co najmniej solidne kino historyczne, mimo że na pokładzie ma Davida Scarpę, scenarzystę byle jakiego "Napoleona". Premiera "Gladiatora II" w połowie listopada 2024 roku! Co by nie powiedzieć, to Joseph Quinn (Eddie ze "Stranger Things") jako imperator wygląda tak, że lepiej się modlić, by nie pokazał kciuka w dół. Taki rzymski Joker... A Wy co przeczuwacie? Będzie hit czy kit?

Ekscytująca współpraca Karoliny Szczurowskiej i Mai Krav, czyli odświeżone "Kwiatki"! - Muzyczne Style

Światło dzienne ujrzał singiel „Kwiatki” w nowej odsłonie, będący efektem współpracy Karoliny Szczurowskiej oraz Mai Krav. Jak się Wam podoba taka wersja? "Pachnie" lepiej?

 -

Odwiedzin: 254

Autor: adminKultura

Nowe Horyzonty 2024 – to będzie rekordowy i przekraczający granice festiwal filmowy! - Kultura

Międzynarodowy Festiwal Filmowy Nowe Horyzonty narodził się w 2001 roku, czyli na początku XXI wieku. Od tamtej pory sukcesywnie spełnia swój cel: prezentuje odważne kino artystyczne, z jego nowymi formami wyrazu, bardzo niekonwencjonalne, szalenie kreatywne. 24. edycja, która rozpocznie się 18 lipca zaskakuje liczbami. Okazuje się bowiem, że zostanie pokazane 285 filmów o łącznym czasie trwania 25 600 minut! Wymagający widzowie, koneserzy kina będą ukontentowani i nie usną jak bohaterowie na załączonym obrazku. A co w programie? Odpowiedź w poniższym artykule.

Artykuły z tej samej kategorii

 -

Odwiedzin: 2166

Autor: GieHaRecenzje gier

Komentarze: 2

"Dead Space Remake" – Dynamika Rozświetlającej Mrok Gwiazdy - Recenzje gier

Wydana jesienią 2008 roku gra „Dead Space” zrobiła dla horroru science-fiction w gamingu dokładnie tyle samo co „Ósmy Pasażer Nostromo” dla tegoż gatunku w kinematografii. Tak właściwie, to po latach przemyśleń, obserwacji i znajdywania punktów odniesienia, mogę z czystym sercem zestawiać ten tytuł z każdym wiekopomnym dziełem fantastyki naukowej, bez względu na przypisane mu medium.

 -

Odwiedzin: 452

Autor: PawuloniastyRecenzje gier

Komentarze: 1

"RoboCop: Rogue City" – "Żywy lub martwy, idziesz ze mną..." - Recenzje gier

„Żywy lub martwy - idziesz ze mną...” – zwykł mawiać stalowy glina potencjalnym aresztowanym. Czy jednak gracze, którzy jeszcze nie mieli okazji ów one-liner wypowiedzieć głosem słynnego, filmowego cyborga, powinni skusić się na wirtualną wycieczkę po Detroit, jaką zaserwowali rodzimi twórcy na początku listopada 2023 roku? Postaram się odpowiedzieć na to pytanie w poniższej recenzji polskiej (!), wydanej m.in. na PC, gry „RoboCop: Rogue City”.

 -

Odwiedzin: 4909

Autor: GieHaRecenzje gier

Komentarze: 4

"Cyberpunk 2077" – Per aspera ad astra - Recenzje gier

"(...)Więc tędy albo tędy, chyba że tamtędy, na wyczucie, przeczucie, na rozum, na przełaj, na chybił trafił, na splątane skróty. Przez któreś z rzędu rzędy korytarzy, bram, prędko, bo w czasie niewiele masz czasu, z miejsca na miejsce do wielu jeszcze otwartych, gdzie ciemność i rozterka ale prześwit, zachwyt, gdzie radość, choć nieradość nieomal opodal, a gdzie indziej, gdzieniegdzie, ówdzie i gdzie bądź szczęście w nieszczęściu jak w nawiasie nawias, i zgoda na to wszystko i raptem urwisko, urwisko, ale mostek, mostek, ale chwiejny, chwiejny, ale jedyny, bo drugiego nie ma.(...)"*

 -

Odwiedzin: 1247

Autor: GieHaRecenzje gier

Komentarze: 2

"Stasis: Bone Totem" – Skok na głęboką wodę - Recenzje gier

"Stasis" był pierwszym tytułem, który opisywałem na łamach Altao, a zetknięcie się z nim pozwoliło mi zapoznać się z rzemiosłem jego twórców, którzy akurat na ten czas stawiali swoje pierwsze (nieco chwiejne) kroki na game developerskim poletku. Pomijając powyższy sentymentalizm, to na przykładzie "Stasis'a" mógłbym praktycznie z marszu wyliczyć wartości wyróżniające studio "The Brotherhood" w branży.

 -

Odwiedzin: 5306

Autor: AhyrionRecenzje gier

Komentarze: 1

"Gothic" – Magia drewna! - Recenzje gier

W sierpniu ponownie nastąpi rocznica wydania „Nocy Kruka”, dodatku do „Gothica II”. Cofnijmy się zatem już teraz w czasie, do korzeni kultowej u nas serii. Zazwyczaj nie zaczynam tak recenzji, ale w tym przypadku wymagany jest pewien kontekst. Nigdy nie grałem w pierwszego „Gothica”. Właściwie trudno mi powiedzieć dlaczego, bo w tamtych czasach zagrywałem się w cRPGi, nawet nie chcę myśleć ile czasu przesiedziałem przy „Morrowindzie”. Tak się jednak złożyło, że ominęła mnie jedna z najbardziej popularnych w Polsce gier, dzieło niemieckiego Piranha Bytes.

Pliki cookie pomagają nam technicznie prowadzić portal Altao.pl. Korzystając z portalu, zgadzasz się na użycie plików cookie. Pliki cookie są wykorzystywane tylko do działań techniczno-administracyjnych i nie przekazują danych osobowych oraz informacji z tej strony osobom trzecim. Wszystkie artykuły wraz ze zdjęciami i materiałami dostępnymi na portalu są własnością użytkowników. Administrator i właściciel portalu nie ponosi odpowiedzialności za tresci prezentowane przez autorów artykułów. Dodając artykuł, zgadzasz się z regulaminem portalu oraz ponosisz odpowiedzialność za wszystkie materiały umieszczone przez Ciebie na stronie altao.pl. Szczegóły dostępne w regulaminie portalu.

© 2024 altao.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.
0.733

Akceptuję pliki cookies
W ramach naszego portalu stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym momencie zmiany ustawień dotyczących cookies. Jednocześnie informujemy, iż warunkiem koniecznym do prawidłowej pracy portalu Altao.pl jest włączenie obsługi plików cookies.

Rozumiem i akceptuję