O nasChronologiaArtykułyWspółautorzyPocztaZałóż bloga
 -

"Soma 0,5 mg" – Żarło, żarło i zdechło - Recenzje płyt

W komiksowym świecie DC, zacięty bój o miano tego lepszego, popularniejszego toczy Batman i Superman, którzy w 2016 roku pojawili się razem na jednym ekranie. W uniwersum „rapowym” bohaterowie pod postacią Taco Hemingwaya i Quebonafide nie toczyli ze sobą wojen, jednakże połączyli siły i stworzyli wspólny album. Duże nazwiska i duże oczekiwania w jednym i drugim przypadku. Ostatecznie film z udziałem obu herosów („Batman v Superman: Świt Sprawiedliwości”) spotkał się z mieszanym odczuciem krytyków, jednak komercyjnie okazał się być ogromnym sukcesem. Dokładnie tak jak krążek „Soma 0,5 mg”, wydany 13 kwietnia 2018 roku pod szyldem Taconafide.

Wstęp
Treść artykułu
Galeria zdjęć
Opinie
Polecane artykuły
sebastiandziuda (1010 pkt)Strona WWW Autora
Ilość odwiedzin:
1 024
Czas czytania:
1 137 min.
Kategoria:
Recenzje płyt
Autor:
sebastiandziuda (1010 pkt)
Dodano:
619 dni temu

Data dodania:
2020-10-26 22:26:44

Ten projekt od początku był skazany na powodzenie. Oto dwóch najpopularniejszych raperów w Polsce stworzyło wspólną płytę, na dodatek u szczytu sławy. Taco był bowiem świeżo po zaprezentowaniu minialbumu „Szprycer”, w którym chwalił się swoją nową zabawką – autotunem. Mimo mieszanych recenzji krytyków i opinii fanów (choć dla mnie jest to najlepsza rzecz od Taco), Filip Szcześniak z wąskich rzek nieoczywistego opowiadania historii w albumach koncepcyjnych, wypłynął na szerokie wody oceanu mainstreamu. A jeśli za życie Taco przed „Szprycerem” weźmiemy tratwę z koncertowania w pubach i małych klubach na góra kilkaset osób, tak życie Taco po „Szprycerze” to całkiem duży, drogi i szybki jacht. Wyprzedany Torwar na 6 tys. osób jest tego najlepszym dowodem. Podobnie Quebonafide wydaniem „Egzotyki” ugruntował swoją i tak wysoką pozycję na polskim rynku muzycznym. Album został najlepiej sprzedającym się krążkiem w Polsce w 2017 oraz został nominowany do Bestsellerów Empiku 2017 w kategorii Muzyka Polska. Kariera artystyczna Quebonafide i Taco Hemingwaya była rozpędzoną lokomotywą, która... wykoleiła się wraz z nadejściem Taconafide.

 

Taconafide na scenie (źródło: wikimedia.org)

 

Początek jest obiecujący. „Intro” to zdecydowanie jeden z lepszych kawałków na płycie, zarówno pod względem muzycznym jak i lirycznym. Świetnie wprowadza w mroczny, depresyjny, lekko agresywny klimat całego albumu. Szkoda tylko, że numer ten jest bardzo niedoceniony. Pewnie dlatego, że jest intrem. Niestety, jak mawiał Franciszek Smuda w jednej z reklam: „Sam meczu nie wygrasz”. Jeden dobry zawodnik w postaci „Intra”, nie jest w stanie odnieść sukcesu z drużyną złożoną z kilkunastu słabszych elementów. A te pojawiają się przez kolejne kilkadziesiąt minut, z przerwami na chwilowe przebłyski. Jak na przykład ten już (albo dopiero) dwa numery później. Po dwóch bezbarwnych singlach „Metallica 808” oraz „Art.-B”, odrobinę kolorytu, w i tak ponurej płycie, daje „Ekodiesel”, głównie dzięki charakterystycznemu, wpadającego w ucho refrenowi. „Ledwo widzę, ja już ledwo widzę (vroom, vroom, vroom)/Staję w BP, leję ekodiesel (vroom, vroom, ho!)”. Z pełnym bakiem możemy ruszać w dalszą podroż przez album, która często bywa kręta wyboista i po prostu nierówna. Podobnie jak refren w kawałku „Wiem”. Śpiewający Taco to nie jest coś, czego potrzebowałem, jednak jest to ciekawy zabieg i narodzenie nowych możliwości wokalnych rapera, które na „Szprycerze” jeszcze dojrzewały w zarodku. Po mało rozwiniętym bangerze w postaci utworu „Metallica 808”, na osłodę otrzymujemy „Kryptowaluty”. Tu po raz kolejny Taco sprawdza się w nowych rolach, grając agresywną, nieco szybszą niż zwykle nawijką.

 

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

 

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

 

Czy w takim razie Quebo też ma na krążku swoje 5 minut? Otóż jak najbardziej, co udowadnia w kolejnym, spokojnym, lecz niezwykle emocjonalnym numerze „8 kobiet”. Jego głos jest przepełniony bólem i lękiem, a zwrotka w jego wykonaniu to jeden z najlepszych tekstów całej płyty: „Mam nadzieję, że jest ci trudno tak jak mi/Te smutne oczy topią się w Margaret Astor/Stajesz na rzęsach, by zapomnieć każdą z chwil”. Panowie raperzy bawią się emocjami słuchacza, tak jak japońską zabawką „Tamagotchi”. Tak zatytułowany jest bowiem największy hit albumu, który osiągnął prawie 100 milionów wyświetleń w serwisie YouTube, a także szczyty list przebojów w prawie wszystkich polskich radiach. W tym utworze urzekają mnie zwrotki duetu, które w szybkim tempie następują po sobie, dając tym samym fajne i zgrabne zakończenie kawałka. Jest to też jeden z lepszych podkładów muzycznych albumu. Charakterystyczna melodia ciągnąca się przez cały utwór w towarzystwie zmixowanego kobiecego głosu to znak rozpoznawczy tego singla. Na wyróżnienie zasługuje jeszcze utwór „Visa”, który kupił mnie chwytliwym, nieco kiczowatym refrenem, śpiewanym na spółkę przez raperów oraz przepełnionym basem podkładem muzycznym.

 

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

 

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

 

I to tyle z tego albumu. A przynajmniej tyle ile chciałbym i ile warto z niego wyciągnąć. Co prawda jest jeszcze pięć kawałków, lecz są one tak bezbarwne, bezpłciowe i po prostu nudne, że nawet zapomniałem o nich wspomnieć. I nie wiem ile razy musiałbym wysłuchać każdego z nich, aby zapamiętać melodię chociaż w jednym. Nawet po minucie od wysłuchania zdarza mi się jej nie pamiętać. „Sectumsempra” wcale nie jest czarujące, „Mleko i miód” najwyraźniej pomyliło krainy i trafiło do ponurej „Somy 0,5 mg”, „Giro d’Italia” wbrew nazwie wcale nie jest ekscytujące, a „Nóż” brzmi jakby dawno stracił na swojej ostrości. Mogę pochwalić jeszcze tylko kawałek „PIN”. Mdły i niczym niewyróżniający się bit wynagradza chyba najlepszy tekst z płyty, którego nie każdy zapewne zrozumie. A szkoda. „Jesteś moją Hennessy/Truję ciebie, opowiadam o problemach, których nie wie nikt/Proch w proch, niby Medellín, ouu/I nikomu już nie ufam, chyba zmienię PIN”. Ostatni kawałek z płyty – tytułowa „Soma” to spokojny, kojący, zupełnie niepodobny do reszty utwór, który jest jak wystające promienie słoneczne zza chmur po ulewnej burzy.

 

Sama nazwa albumu to nawiązanie do powieści Aldousa Huxleya „Nowy wspaniały świat”, gdzie tytułowa soma jest używką, która maskowała depresję człowieka, będąc tym samym iluzją i dając złudne wrażenie szczęścia. Taco i Quebo za dzisiejszą somę uważają pieniądze, sławę i przywileje, które pojawiły się wraz z ich sukcesem. Tymczasem wszystko to daje tylko iluzję szczęśliwego życia, a raperzy tak naprawdę wciąż czują smutek, niezrozumienie i samotność. Całkiem niezłe, trzeba przyznać. Nie da się ukryć, że warstwa liryczna na „Somie” to typowa nawijka obu panów. Taco i Quebo zwinnie wplatają w swoje wersy znane nazwiska, marki i metafory, bawiąc się miejskim językiem pełnym dwuznaczności ze znikomą ilością wulgaryzmów. Mimo dużego i wyrobionego warsztatu nie rzadko zdarzały się mniej udane teksty. I mimo że duet potrafił wspólnie stworzyć dobre tematy, tak nie za bardzo umiał ubrać je w słowa (na czym na dobrą sprawę polega „zawód” rapera). Jednym z lepszych przykładów jest strasznie irytująca zwrotka z utworu: „Metallica 808”: „Yyhh... Stadion, nie klub, jesteśmy jak Beatlesi (okej)/Wąsy jak sum (ty włosy jak Wiśniewski)/Trzęsiemy tłum, hala po epilepsji (uh-huh)”. Bity co prawda nie są muzycznymi arcydziełami, wyznaczającymi nowe drogi newschoolowego, trapowego, nieco depresyjnego oblicza hip-hopu. Niemniej jednak w większości są to tylko (i aż) poprawne produkcje, czyste techniczne, przesiąknięte basami i innymi przeszkadzajkami.

 

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

 

Na co należy zwrócić uwagę, to z pewnością na mroczny, depresyjny, lekko agresywny nastrój, towarzyszący słuchaczowi przez większość płyty, która brzmi jakby została stworzona przez wszystkie demony, które nękały raperów przez całe ich życie. Nie jest to album łatwy, lekki i przystępny w odbiorze, co nie jest równoznaczne z brakiem przyjemności ze słuchania. Cała płyta jest przesiąknięta emocjami, co słychać w muzyce i głosach wykonawców w każdym utworze. Fani zarówno Taco Hemingway’a, jak i Quebonafide znajdą coś dla siebie. „Soma 0,5 mg”, tak jak wcześniej wspominany „Batman v Superman” nie sprostała oczekiwaniom wielu ludzi i nie wykorzystała w pełni drzemiącego w niej potencjału, a raperów takiego kalibru zdecydowanie stać na dużo więcej. Niemniej jednak, trzeba pogratulować Taconafide wielkiego sukcesu komercyjnego krążka, który mimo artystycznego zróżnicowania, jeszcze bardziej ugruntował już i tak wysoką pozycję raperów na polskim rynku muzycznym.

 

Ocena: 5/10

 

Okładka albumu "Soma 0,5 mg" (źródło: materiały prasowe)

 

Cały album do posłuchania poniżej:

 

https://open.spotify.com/album/5OGcPC39VfTatSWprS0RGe

 

 

*Recenzja pojawiła się także na moim profilu na stronie: rateyourmusic.com/collection/sebastiandziuda/reviews

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą Altao.pl. Kup licencję

Galeria zdjęć - "Soma 0,5 mg" – Żarło, żarło i zdechło

Temat / Nick / URL:

Treść komentarza:

Więcej artykułów od autora sebastiandziuda

 -

Odwiedzin: 317

Autor: sebastiandziudaRecenzje płyt

Komentarze: 1

"Młodość" – Kaminski Mówi, Wyśpiewuje, Tańczy, Wiwatuje - Recenzje płyt

Mało jest na polskiej scenie muzycznej artystów, którzy swoją twórczością potrafią dotrzeć do najgłębszych zakamarków mojej duszy. Jednym z takich nietuzinkowych wokalistów jest Ralph Kaminski, będący moim muzycznym objawieniem ostatnich miesięcy. Jego delikatność i czułość, którą obdarza słuchaczy w swoich utworach jest wyjątkowa i nieskazitelna. 31-letni piosenkarz pochodzący z Jasła ma w swojej dyskografii trzy świetne albumy studyjne, które odegrały istotną rolę w moim krótkim życiu. Jednak w tej recenzji pragnę skupić się na płycie, która na zawsze odmieniła moje postrzeganie jego osoby, twórczości jak i muzyki w ogóle. Oto krótka opowieść o tym jak „Młodość” Ralpha Kaminskiego uzupełnia moją młodość.

 -

Odwiedzin: 547

Autor: sebastiandziudaKultura

Komentarze: 1

Wyjątkowy wieczór w dobrej wierze – relacja z koncertu "Razem z Ukrainą" w Atlas Arenie - Kultura

Wojna Ukrainy z Rosją trwa od miesiąca. Do tego czasu Polacy zdążyli włączyć się w pomoc naszym wschodnim sąsiadom na wielu płaszczyznach. Podczas różnorodnych akcji humanitarnych zebrano niezbędne produkty potrzebne do przetrwania oraz ogromną sumę pieniędzy. Jednym z działań, mających na celu wesprzeć materialnie walczącą Ukrainę był charytatywny koncert zorganizowany 20 marca w łódzkiej Atlas Arenie z plejadą gwiazd polskiej i ukraińskiej sceny muzycznej. Wydarzenie poprowadzili Alina Makarczuk i Marcin Prokop.

 -

"An Evening with Silk Sonic" – W hołdzie soulu, funku i R'n'B - Recenzje płyt

Moja silna fascynacja duetem fantastycznych artystów, jakimi niewątpliwie są Bruno Mars oraz Anderson .Paak, rozpoczęła się w marcu 2021 roku, wraz z pojawieniem się pierwszego singla zwiastującego najnowszy wspólny album obu panów. Z miejsca byłem zachwycony wszystkim, co było związane z tym obiecującym projektem pod nazwą Silk Sonic. Oczarował mnie ich niepowtarzalny styl, czerpiący inspiracje z funkowo-soulowych brzmień rodem z lat 60 i 70 XX wieku. Słychać to w brzmieniu duetu bardzo wyraźnie. Dodatkowym walorem estetycznym jest oczywiście ubiór artystów oraz występy na żywo.

 -

Odwiedzin: 950

Autor: sebastiandziudaRecenzje płyt

Komentarze: 1

"Kid A" – Futurystyczny geniusz - Recenzje płyt

5 listopada 2021 roku na serwisy streamingowe oraz półki sklepowe w wersji CD, kasetowej, a także winylowej trafiła wyjątkowa reedycja dwóch słynnych albumów art-rockowego zespołu Radiohead. Brytyjska kapela postanowiła uczcić w ten sposób 21. oraz 20. rocznicę wydania kolejno płyty „Kid A” oraz „Amnesiac”. Oprócz dwóch dysków z utworami ze wspomnianych krążków, dołączony został jeszcze jeden, zawierający kilkanaście nieopublikowanych nigdy wcześniej nagrań, pochodzących z okresu prac nad owymi płytami. Ponadto w skład wydawnictwa wchodzi 36-stronicowa książeczka.

 -

"Music Of The Spheres" – Muzyczna podróż nie z tego świata - Recenzje płyt

Brytyjski zespół Coldplay należy do najpopularniejszych grup rockowych świata. Już od 20 lat plasuje się w ścisłej czołówce najchętniej nagradzanych i słuchanych kapel. O potędze zespołu świadczy ogłoszona kilka dni temu światowa trasa koncertowa, podczas której występy będą odbywać się na największych stadionach największych miast z krajów prawie wszystkich kontynentów. 8 lipca 2022 roku kapela zawita również do Polski, gdzie na Stadionie Narodowym w Warszawie z pewnością odbędzie się wielkie muzyczne show. Światowe tournée będzie pierwszą trasą zespołu na tak dużą skalę od czterech lat. Wszystko za sprawą wydania najnowszego, bardzo przebojowego, energetycznego i niezwykle tanecznego studyjnego krążka zatytułowanego „Music Of The Spheres”.

Polecamy podobne artykuły

 -

"Hotel Maffija" – Polscy Avengers rapu - Recenzje płyt

Każdy wie kim są Avengers. Specjalnie ich przedstawiać nie trzeba. Jednak, aby lepiej zrozumieć sens tytułu i rozjaśnić zachmurzone umysły niektórych ludzi, lepiej jednak pokrótce wyjaśnić to i owo. To fikcyjna grupa superbohaterów ze świata Marvel Comics. Komiksowi herosi zadebiutowali na papierze w latach 60 ubiegłego stulecia. Z miejsca przygody Iron Mana, Hulka, Thora, Kapitana Ameryki i spółki stały się hitem. Nowej świeżości owej marce nadała seria filmów z udziałem między innymi Scarlett Johansson, Chrisa Evansa czy Marka Ruffalo, która odniosła ogromny, międzynarodowy sukces, bijąc wszelkie rekordy sprzedaży w kinach. Dobra, formalności mamy za sobą. Teraz rzecz najważniejsza.

Teraz czytane artykuły

 -

"Soma 0,5 mg" – Żarło, żarło i zdechło - Recenzje płyt

W komiksowym świecie DC, zacięty bój o miano tego lepszego, popularniejszego toczy Batman i Superman, którzy w 2016 roku pojawili się razem na jednym ekranie. W uniwersum „rapowym” bohaterowie pod postacią Taco Hemingwaya i Quebonafide nie toczyli ze sobą wojen, jednakże połączyli siły i stworzyli wspólny album. Duże nazwiska i duże oczekiwania w jednym i drugim przypadku. Ostatecznie film z udziałem obu herosów („Batman v Superman: Świt Sprawiedliwości”) spotkał się z mieszanym odczuciem krytyków, jednak komercyjnie okazał się być ogromnym sukcesem. Dokładnie tak jak krążek „Soma 0,5 mg”, wydany 13 kwietnia 2018 roku pod szyldem Taconafide.

 -

"Jumanji: Przygoda w dżungli" – Do tanga trzeba czworga - Recenzje filmów

Pierwsze „Jumanji” z 1995 r. to sympatyczna, familijna produkcja, której niezaprzeczalną zaletą jest udział nieodżałowanego Robina Williamsa. Dzieło Johnstona stanowi ciekawy miks lekkiego kina przygodowego z elementami komedii doprawionej dobrymi efektami specjalnymi. Pomimo iż wizualnie niektóre filmowe atrakcje nieco nadgryzł ząb czasu, przebój kasowy sprzed ponad dwóch dekad ogląda się z niekłamaną przyjemnością po dziś dzień.

 -

"Szybcy i wściekli 7" – Salud, mi familia - Recenzje filmów

Po czternastu latach od premiery pierwszej części, fani serii w końcu doczekali się "Szybkich i wściekłych 7", których reżyserem został tym razem James Wan ("Piła", "Obecność"). Tak jak i w poprzednich odsłonach perypetii Toretto (Vin Diesel) i jego ekipy, również w siódemce znajdziemy przepych, roznegliżowane kobiety, zapierające dech w piersiach pościgi czy sceny walk.

 -

Odwiedzin: 25062

Autor: pjNiewiarygodne, niewyjaśnione

Komentarze: 3

UFO nad Bałtykiem - Niewiarygodne, niewyjaśnione

W gąszczu wielu informacji i obserwacji UFO istnieją takie, których racjonalnie wytłumaczyć się nie da. Szczególnie, gdy wiążę się to z jego lądowaniem i bliskim spotkaniu ludzi z kosmitami. Zaskakujące jest, że także w Polsce nie brakuje takich wydarzeń.

 -

"Porywa mnie nurt" – barwny klip do singla zespołu Szulerzy! - Muzyczne Style

Szulerzy to zespół z Inowrocławia, założony w 2001 roku przez znanych i doświadczonych muzyków, którzy z biegiem czasu odkryli właściwe proporcje receptury zawierającej wszystko to, co kręci najbardziej: energetyczny i taneczny miks rhythm and bluesa i rock and rolla, doprawiony szczyptą gatunków swing oraz soul! Na początku września pochwalili się nowym klipem promującym siódmy album pt. „18”.

Nowości

 -

"Stranger Things 4" – Rozstania i powroty - Seriale

Nie wiem, ile godzin dziennie sypiają bracia Duffer, ale widać, że chyba muszą pić sporo kawy, mieszać zioła i palić skręty. Wszak inaczej ich wyobraźnia zwiędłaby jak kwiaty po tamtej, mrocznej Drugiej Stronie. Panowie wpadają zatem na kolejne pomysły. Czy złapią one wszystkich widzów za serce i gardło? To już kwestia osobistej wrażliwości, oczekiwań i... zawieszenia niewiary. Bo czwarty sezon „Stranger Things” jest niczym złote jabłko ze smacznym miąższem, ale i kilkoma robakami w środku, przez które owoc nieco gnije. Niesamowity pod względem zastosowania równoległego montażu, wspaniale operujący nostalgią, z ciekawym złoczyńcą, lecz rozwleczony, z powtarzającymi się do granic wytrzymałości i cierpliwości motywami oraz scenami. Co oczywiście nie oznacza, że przygoda w Hawkins nie będzie bawić, straszyć i wzruszać. Wręcz przeciwnie.

 -

Pyrkon 2022 – Wielki Powrót! - Fotorelacje

Cześć, jak leci? Dawno mnie tu nie było (podobnie jak naszego kochanego Pyrkonu). Czy jesteście ciekawi jak wyglądało, nieco spóźnione, 20-lecie Pyrkonu? Pewnie, że jesteście. Inaczej by Was tu nie było. Tak więc, miłego czytania, a przede wszystkim oglądania kilkudziesięciu fotosów mojego autorstwa, które zabiorą Was na największy Festiwal Fantastyki i będą jego podsumowaniem.

 -

Nie dla idiotów (czyli dla kobiet) - Prywatne - Mój Blog

Od zawsze wiadomo, że relacje damsko-męskie to jeden wieczny kocioł. Albo on chce, a ona nie, albo na odwrót. A może by tak przeanalizować sytuację? Kobiet nie będę analizować, bo sama nią jestem (nie ma więc powodów oczerniać), ale mężczyźni… To zupełnie inna bajka. Rozbiorę ich na czynniki pierwsze. Przedstawię typy i opiszę. Dla Waszego dobra, Kochane Kobiety!

 -

O.Y.S wraca ze zdwojoną mocą! Wznieca ogień, wzywa deszcz! - Zespoły i Artyści

Uwaga ludzie! Ukazał się jej najnowszy singiel Patrycji Orzeszyńskiej, który powstał we współpracy z BRAINFREEZEREM. Wszystkie „ZNAKI” wskazują, że te muzyczne kolaboracje nie przejdą bez echa, tym bardziej że O.Y.S powraca z podwójną premierą.

 -

"Elvis" – "Jeśli nie możesz czegoś powiedzieć, zaśpiewaj to!" - Recenzje filmów

Baz Luhrmann przyzwyczaił nas do tego, że o ile częstotliwość wypuszczania swoich filmów ma dosyć niską – średnio co jakieś 6/7 lat – o tyle, jak już pokaże konkretne dzieło, to jest ono dopracowane pod każdym względem. „Romeo i Julia” i „Moulin Rouge” to chyba najgłośniejsze i najbardziej charakterystyczne obrazy tego reżysera. Teraz, po 7 latach od zaprezentowania ostatniego filmu, jakim był „Wielki Gatsby”, zaszczycił nas historią legendarnego Elvisa Presleya. Nie, to nie jest typowy biopic. No, może po części, ale jakże warto go zobaczyć!

 -

Kobieto mieszadło mi przynieś, czyli na stacji benzynowej - Prywatne - Mój Blog

Mężczyzno, jeśli poczujesz się urażony to przepraszam. To nie o Tobie, tylko o całej reszcie. Ty jesteś z pewnością inny. Ty jesteś porządny i poukładany, ty szanujesz swoją kobietę w odróżnieniu od całej reszty.

Artykuły z tej samej kategorii

 -

Odwiedzin: 5745

Autor: aragorn136Recenzje płyt

Komentarze: 7

"III" – Hanysy z Oberschlesien znowu dają ognia, ale z łagodnością anioła! - Recenzje płyt

Był rok 2012, kiedy zdobyli drugie miejsce w finale czwartej edycji „Must Be the Music. Tylko Muzyka”. Mowa o Hanysach tworzących zespół Oberschlesien. Panowie na czele z założycielem i perkusistą Marcelem Różanką oraz ówczesnym wokalistą Michałem Stawiński rozwalili polsatowską scenę. I udowodnili, że można w w nietuzinkowy sposób łączyć ciężkie brzmienia industrial metalu z rodzimym dziedzictwem gwary śląskiej. Niedawno, już w nowym składzie, wydali trzeci krążek. Czy „III” jest także godny postawienia na półce i odsłuchiwania go godzinami?

 -

"Solum" – Samotny człowiek w krainie gitar - Recenzje płyt

„Non est bonum esse hominem solum” – głosi łacińska sentencja. Muzycy z pewnego alt-metalowego bandu wzięli sobie ją głęboko do serca. Tak bardzo, że na swojej, wydanej w maju, debiutanckiej płycie prezentują utwory, w których poza ostrymi dźwiękami gitar, wybrzmiewa krzyk. Wołanie zranionego. Zagubionego. Poszukującego lepszego miejsca. „Solum” to opowieść o tym, że nie jest dobrze człowiekowi być samemu, a jeszcze gorzej, gdy jego życiem kierują inni. Niewiele tu skomplikowanego i długiego tekstu, ale za to sporo symbolicznej treści.

 -

Kwiat Jabłoni wykonuje "Niemożliwe", a świat staje się piękniejszy! - Recenzje płyt

„Niemożliwe nam się dostało. Nie ma powodów do łez. A każdy mówi, że mało. Musisz więcej niż chcesz” – śpiewa, w refrenie tytułowego, drugiego, singla debiutanckiego albumu, duet Kwiat Jabłoni. Faktycznie niemożliwe się im przydarzyło – mogą płakać, ale tylko ze szczęścia i osiągnęli to, co bardzo chcieli. Są młodym rodzeństwem. Zaczynali w marcu 2018 roku na YouTubie. I wtedy mało kto wiedział, że to dzieci pozytywnie pie*dolniętego, słynnego ojca – Kuby Sienkiewicza, lidera „Elektrycznych Gitar”. Dziś mają miliony wyświetleń, rzesze fanów, a na koncercie na PolAndRock Festival zaczarowali folkowo-popowym klimatem licznie zebraną publiczność, która mimo że na co dzień słucha ostrego rocka, wspólnie nuciła, że świat dziwny jest jak sen, a sen jak świat…

 -

"Pieśni współczesne" – Album jeden na milion - Recenzje płyt

Jakiś czas temu w Dzień Dobry TVN miałem okazję obejrzeć fragment wywiadu z pochodzącym z Katowic Miłoszem Boryckim. Nie słucham na co dzień hip hopu, jednak Miuosh (pseudonim artystyczny od imienia, oryginalnie napisany) na pierwszy rzut oka wydawał się całkowitym zaprzeczeniem stereotypowego rapera. Ale to nie wysoka inteligencja i empatyczne usposobienie przyciągnęły moją uwagę, tylko pewien utwór wykonywany przez Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”. Co ma wspólnego katowicki specjalista od melorecytacji z ludową tradycją, zapytacie? Otóż nawiązał ze „Śląskiem” współpracę i razem nagrali magiczną płytę pt. „Pieśni współczesne”, zapraszając gościnnie lubianych i utalentowanych artystów polskiej, bardziej niszowej, alternatywnej sceny muzycznej.

 -

Jaki jest najlepszy album Coldplay i dlaczego jest to "X and Y"? - Recenzje płyt

Okej, zdaję sobie sprawę, że tytuł jest trochę kontrowersyjny i manipulacyjny. Ja to wszystko wiem. Jednak wszystko wyjaśnię. Spokojnie. Dziś zamienię się w osobistego adwokata tej płyty wydanej przez zespół Coldplay, który chyba nie trzeba nikomu przedstawiać.

Pliki cookie pomagają nam technicznie prowadzić portal Altao.pl. Korzystając z portalu, zgadzasz się na użycie plików cookie. Pliki cookie są wykorzystywane tylko do działań techniczno-administracyjnych i nie przekazują danych osobowych oraz informacji z tej strony osobom trzecim. Wszystkie artykuły wraz ze zdjęciami i materiałami dostępnymi na portalu są własnością użytkowników. Administrator i właściciel portalu nie ponosi odpowiedzialności za tresci prezentowane przez autorów artykułów. Dodając artykuł, zgadzasz się z regulaminem portalu oraz ponosisz odpowiedzialność za wszystkie materiały umieszczone przez Ciebie na stronie altao.pl. Szczegóły dostępne w regulaminie portalu.

© 2022 altao.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.
0.925

Akceptuję pliki cookies
W ramach naszego portalu stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym momencie zmiany ustawień dotyczących cookies. Jednocześnie informujemy, iż warunkiem koniecznym do prawidłowej pracy portalu Altao.pl jest włączenie obsługi plików cookies.

Rozumiem i akceptuję