Największą siłą tej książki jest relacja 18-letniego Aury Ka-El i Natana. Ich uczucie nie przypomina typowego romansu, w którym bohaterowie po prostu się spotykają i zakochują. Tutaj każdy gest ma znaczenie. Każde spojrzenie jest ryzykiem. Każdy dotyk może być ostatnim. Autor buduje między nimi niezwykle delikatną, niemal poetycką więź, pełną ciepła i wzajemnej troski. Kiedy Aura patrzy na Natana, nie widzi strażnika. Widzi swój dom. Jedyną osobę, przy której nie musi być dziedzicem potężnego rodu, lecz zwyczajnym młodym człowiekiem spragnionym bliskości. To właśnie ta potrzeba bycia kochanym sprawia, że ich historia jest tak poruszająca.
Szczególnie mocno wybrzmiewa motyw pragnienia. Nie jest ono przedstawione wyłącznie jako namiętność. To pragnienie obecności. Pragnienie usłyszenia własnego imienia wypowiedzianego przez ukochaną osobę. Pragnienie zwykłego oddechu obok kogoś, kogo się kocha. W świecie Aury nawet najprostsza bliskość staje się luksusem. Dlatego czytelnik odczuwa ogromną frustrację, gdy bohaterowie nie mogą być razem. Każda przeszkoda między nimi boli, ponieważ autor wcześniej bardzo skutecznie przekonuje nas, jak bardzo siebie potrzebują.
Okładka książki "Ród Aury" (materiały promocyjne)
Najbardziej poruszającym elementem powieści jest jednak utrata pamięci przez Natana. Śmierć można opłakać. Można ją zrozumieć. Można się z nią kiedyś pogodzić. Ale patrzeć w oczy ukochanej osoby i widzieć tam całkowitą pustkę — to cierpienie znacznie bardziej okrutne. Autor trafnie pokazuje, że zapomnienie potrafi być gorsze od śmierci. Natan żyje, oddycha, mówi, stoi obok Aury, ale jednocześnie jest nieosiągalny jak gwiazda na nocnym niebie. To właśnie w tych momentach książka osiąga największą siłę emocjonalną.
Ogromne wrażenie robi również sposób, w jaki autor operuje symboliką błękitu. Błękit jest tutaj czymś więcej niż mocą. Jest językiem emocji. Raz oznacza miłość. Innym razem ból. Bywa nadzieją, ale równie często staje się znakiem przekleństwa. Przewija się przez całą opowieść niczym świetlista nić spinająca wszystkie wydarzenia. Dzięki temu świat przedstawiony zyskuje wyjątkowy klimat i własną, rozpoznawalną tożsamość.
Warto też pochwalić kreację Valeriusa. To antagonista, który budzi autentyczne emocje. Nie dlatego, że jest potężny. Nie dlatego, że jest okrutny. Budzi emocje, ponieważ jest przeciwieństwem wszystkiego, co reprezentuje miłość. W świecie Valeriusa uczucia są słabością, a troska chorobą. Dlatego konflikt między nim a Aurą działa tak dobrze. To nie jest wojna magów. To wojna dwóch filozofii życia. Jedna wierzy, że człowiek staje się silny dzięki miłości. Druga uważa, że musi ją zniszczyć, aby osiągnąć doskonałość.
Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wad. Momentami autor bardzo mocno naciska na emocjonalny dramat. Prawie każda scena ma być przełomowa, bolesna albo tragiczna. Przez to czasem brakuje spokojniejszych chwil, które pozwoliłyby czytelnikowi złapać oddech. Niektóre dialogi bywają przesadnie podniosłe, a część metafor mogłaby zostać skrócona. Jednak nawet wtedy widać szczerość autora. Te emocje nie sprawiają wrażenia sztucznie doklejonych. Czuć, że zostały napisane z ogromnym zaangażowaniem.
Najbardziej urzekło mnie to, że pod warstwą fantasy kryje się bardzo ludzka historia. Historia o tym, jak bardzo potrzebujemy drugiego człowieka. O tym, że czasami jedno ciepłe spojrzenie znaczy więcej niż cała potęga świata. O tym, że miłość nie zawsze jest delikatna i piękna. Czasem jest desperacka. Czasem boli. Czasem zamienia się w ranę, która nie chce się zagoić. A jednak pozostaje czymś wartym walki.
„Ród Aury: Cena Oddechu” nie jest książką o magii. To książka o tęsknocie ubranej w magię. O błękicie, który świeci najjaśniej wtedy, gdy serce pęka. O pragnieniu bycia kochanym nawet wtedy, gdy cały świat mówi, że nie wolno. O trosce tak wielkiej, że bohater gotów jest poświęcić własne życie, własny czas i własną duszę, by jeszcze raz usłyszeć od ukochanej osoby swoje imię.
To właśnie dlatego po „zamknięciu” książki nie pamięta się przede wszystkim pojedynków, mocy ani rodowych intryg. Pamięta się Aurę siedzącego przy człowieku, którego kocha. Pamięta się jego ból, jego nadzieję i jego nieustającą walkę o odzyskanie kogoś, kto wciąż żyje, ale został wyrwany z ich wspólnego świata. I właśnie w tych momentach „Cena Oddechu" oddycha najmocniej.
Ocena: 8,5/10 — mimo że krótka, to bardzo emocjonalna, romantyczna i pełna serca powieść romantasy, której największą magią nie jest błękitna energia Ka-El, lecz miłość, pragnienie i troska pulsujące między jej bohaterami.
Recenzję wydał i opracował Tomasz Strejza Koniński Pisarz i Poeta Altao.pl https//tomasz-strejza.konin.pl
Książkę Jakuba Młynarczyka w formie E-booka można zdobyć na stronie:
https://www.empik.com/cena-oddechu-rod-aury-tom-1-mlynarczyk-jakub,p1719733560,ebooki-i-mp3-p
Inne ważne linki:
https://lubimyczytac.pl/ksiazka/5232942/rod-aury-tom-i-cena-oddechu
https://www.instagram.com/jakubmlynarczyk1988/
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą Altao.pl. Kup licencję
Tomasz11101986 (25 pkt)Strona WWW Autora
