Emmy 2026: "Wdowia zatoka" zatapia konkurencję! - Kultura

Na początek przypomnę, że głównym celem nagród Emmy jest wyróżnienie wybitnych osiągnięć w branży telewizyjnej i programach emitowanych w czasie największej oglądalności (primetime).

Ale przejdźmy już wspólnie do podsumowania tegorocznego ceremonii, która odbyła się w Peacock Theater w Los Angeles. Wcześnie, bo 5 i 6 września wręczono statuetki w kategoriach technicznych (czołówka – „Spider-Noir”, yeah!). Już tam „Wdowia zatoka” zgarnęła 8 nagród, chociaż za scenografię, zdjęcia i dźwięk. I bardzo dobrze, gdyż te elementy odpowiednio budują klimat w tym serialu, będącym połączeniem horror z komedią. Ogląda się go trochę jak „Parki i rekreacje” (ta sama scenarzystka – Katie Dippold) skrzyżowane z „Mgłą” (ale tą od Carpentera) oraz „Twin Peaks”. Dziwna mieszanka, ale jakość działa! Stąd aż tyle wyróżnień, chociażby za najlepszy serial komediowy, dla najlepszego aktora (tak, Matthew Rhys to doskonały kapitan całej obsady), aktora i aktorki drugoplanowej oraz za scenariusz (odcinek „Welcome to Widow's Bay!”).

Ogólny rys fabularny "Wdowiej zatoki" prezentuje się następująco: Burmistrz z Nowej Anglii postanawia przekształcić swoje miasteczko w atrakcję turystyczną, choć miejscowi ostrzegają go, że jest ono przeklęte.

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

78. galę prowadziła, znana z „Prawa i porządku”, aktorka Mariska Hargitay (pierwsza kobieta w tej funkcji na Emmy Awards od 15 lat!, przyciągająca wzrok 10 różnymi sukniami). Mariska jako gospodyni, rozpoczęła całe show sparodiowaniem Nicole Kidman.

Najlepszym serialem dramatycznym drugi raz został „The Pitt” (poza tym kolejne 5 nagród, m.in. dla Noaha Wyle’a). A wspomniany już w nawiasie – Matthew Rhys dokonał czegoś, co wydawało się niemożliwe. Otóż nigdy nie zdarzyło się, że jeden aktor na jednym rozdaniu Emmy, dostaje dwie nagrody, i to za role pierwszoplanowe (drugą za odmienną kreację wpływowego i budzącego lęk potentata na rynku nieruchomości, w thrillerze/miniserialu pt. „Bestia we mnie”, to już trzecia Emmy w karierze Matthew).

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

Z nagrody cieszyła się również rekordzistka Jeans Smart (mająca od wczoraj pięć Emmy na półce, za występ w sezonach „Hacks” oraz trzy za inne role, a więc tyle, co Julia Louis-Dreyfus oraz Cloris Leachman). A oprócz niej radości nie kryli: Rhea Seehorn („Jedyna/Pluribus”, serial z sześcioma statuetkami) i zaskoczony Stephen Root (aktor drugoplanowy z „Wdowiej zatoki” okazał się lepszy od Harrisona Forda z „Terapii bez trzymanki”).

Ceremonia Primetime Emmy Awards nie byłaby pełna, gdyby poza momentami zabawnymi, zabrakło wzruszeń. A o o te było łatwo, gdy żegnano zmarłe niedawno (w ciągu ostatnich 12 miesięcy) osoby ze świata telewizji i filmu w oddzielnej, dziesięciominutowej, sekcji „In Memorian” (Sam Neill, Eric Dane i inni). Szczególnie smutno, tj. emocjonalnie, zrobiło się, kiedy na scenę weszli kolejno: Macaulay Culkin i Jamie Lee Curtis, wspominając Catherine O’Harę i Roba Reinera (nagrodzonego właśnie pośmiertnie Emmy za gościnny występ w „The Bear”). Culkin traktował Catherine jak mamę, nie tylko w słynnym filmie. Uważa, że także widzowie widzieli w niej kogoś takiego. A Jamie od wielu lat widziała w Robie nie reżysera, a bardziej przyjaciela (znali się, bo jej mąż współpracował z tym cenionym twórcą, np. przy kultowej komedii muzycznej z 1984 roku – „Oto Spinal Trap”). Curtis zwróciła ponadto uwagę, że Reiner ustanowił rekord najdłuższej przerwy między aktorskimi Emmy – wynoszącej 48 lat. I wskazała również na zasługi zmarłego Jamesa Burrowsa, który wyreżyserował ponad tysiąc odcinków telewizyjnych komedii i przez dekady wyznaczał standardy w tej dziedzinie.

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

Dużo łez poleciało też na policzkach osób, które są fanami Michaela J. Foxa i mają w rodzinie kogoś chorującego na Parkinsona. Poruszający się na wózku 65-letni aktor otrzymał specjalny laur – The Bob Hope Humanitarian Award – za działalność na rzecz szerzenia wiedzy oraz pracę filantropijną wspierającą badania nad chorobą Parkinsona. Z ust Michaela padły te oto chwytające ze serce słowa:„Na początku ukrywałem swoją diagnozę choroby Parkinsona. Obawiałem się, jak wpłynie to na moją pracę i relacje z widownią. Czy ludzie wciąż by się śmiali, wiedząc, że jestem chory? A potem zaskoczyło mnie wsparcie, które otrzymałem. Wsparcie od was wszystkich było tak podnoszące na duchu. Dawało mi poczucie, że mogę to dalej robić, że nie straciłem tego, co tworzę, i że nikt nie może mi tego odebrać”. Swojego wzruszenia nie krył też taki twardziel, jak Harrison Ford.