Oficjalna ceremonia rozdania nagród odbyła się 23 maja. Lazurowe Wybrzeże ponownie gościło mnóstwo gwiazd oraz dziennikarzy. Nie będziemy dokładnie wymieniać, kto przechadzał się po czerwonym dywanie i schodach przed budynkiem Palais des Festivals et des Congrè. To możecie zobaczyć na tym skrótowym filmiku:

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

Przeskoczmy do najważniejszego – zwycięzców 79. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes. Wybrało ich jury na czele z Park Chan-wookiem (i żadnym Francuzem, bo reszta składu to m.in.: Demi Moore – amerykańska aktorka, Stellan Skarsgård – szwedzki aktor, Chloé Zhao – chińsko-amerykańska reżyserka i scenarzystka oraz Ruth Negga – irlandzko-etiopska aktorka; miał być też Jacob Elordki, ale złamał stopę). Docenieni zostali przede wszystkim tzw. weterani, ludzie kina, którzy już wyjeżdżali z Cannes z nagrodami. Mowa o wspomnianym Pawle Pawlikowskim i Christianie Mungiu, ale też o Andrieju Zwiagincewie. Ten ostatni, to znany rosyjski twórca, którego „Lewiatan” i „Niemiłość” cieszyły się uznaniem w poprzednich edycjach festiwalu (scenariusz i nagroda Jury). Tym razem dostał Grand Prix – drugą ważną nagrodę, za „Minotaura” – historię o prywatnej zemście i zdradzie (zamożny dyrektor, niewierna żona), ubranej w kryminalny dramat i polityczny thriller (bezpardonowa krytyka putinowskiego reżimu).

W przypadku Mungiu, to druga jego Złota Palma. Wcześniej otrzymał ją za film „ 4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni”. Ale to było dawno, w roku 2007. Podobnie jak wyróżnienia, które dostał za najlepszy scenariusz (rok 2012 – „Za wzgórzami”) i reżyserię (rok 2016 – „Egzamin”). Jego najnowsze „dziecko” to poruszająca opowieść o rodzinie rumuńskich imigrantach, którzy przeprowadzają się do norweskiej wioski (tu są korzenie matki). Niestety, nowe miejsca do życia okaże się niezbyt przyjazne… Lokalny sąd zacznie się im przyglądać, rozpocznie się nawet śledztwo. A z to z powodu rzekomego złego traktowania dzieci przez rodziców (klapsy). W roli ojca występuje Sebastian Stan, które fani komiksowych adaptacji, mogą dobrze kojarzyć z roli Zimowego Żołnierza. Aktor sam pochodzi z Rumunii (urodził się w Konstancy).

„Fiord to skandynawski krajobraz o dużej różnicy wysokości, a »Fjord« to skandynawski krajobraz o dużej różnicy światopoglądowych fundamentów. Górą oczywiście jest tu system, a na dole my ludzie maluczcy w jej cieniu” – tak podsumował ten film Michał Statora z portalu Filmweb.

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

Co do Pawła Pawlikowskiego, to był on już najlepszym reżyserem. Kiedy? W 2018 roku. Wówczas zachwycano się jego „Zimną wojną” (drugim filmem z trylogii, pierwszym była „Ida”). Co ciekawe, nikt nie spodziewał się, że w trakcie tegorocznej edycji festiwalu będą przyznawane nagrody ex aequo. Tak się też stało przy ogłaszaniu nazwisk w tej dziedzinie (a również w kategoriach aktorskich). Najpierw wyczytano innych laureatów: duet Javier Calvo i Javier Ambrossi za „La bola negra”. Dla Pawła zabrakło statuetki… Zadał on nawet żartobliwe pytanie: „gdzie moja nagroda?”. To skąd miał ją na pozowanych zdjęciach? Wspomniani reżyserzy mu ją na chwilę... pożyczyli.

Jeśli chodzi o dramat, który zrealizował na podstawie scenariusza swojego i Henka Handloegtena, to opowiada on o trudnej, pełnej emocji, wspólnej podróży wybitnego pisarza i Noblisty – Thomasa Manna (Hanns Zischler) i jego córki – aktorki/pisarki Eriki (Sandra Hüller) przez powojenne, zrujnowane Niemcy. Widzom spodobała się ukazana dojrzała relacja, wręcz hipnotyzująca (Mann powraca do dawno niewidzianej, tytułowej ojczyzny z USA). Jak napisał redaktor naczelny Immersji – Filip Mańka: „Ojczyzna to wymuskane i dopięte na ostatni guzik kino, domykające nieformalną trylogię o zagubionych jednostkach w postwojennej Europie. O roli artysty i sztuki w dynamicznie zmieniającym się świecie”.

Kilkominutowa owacja na stojąco dla „Ojczyzny” dodatkowo sprawiła, że Paweł Pawlikowski poczuł się wspaniale. Można rzec, że wszedł na „Czarodziejską górę”. W czym pomógł mu zaufany zespół mistrzów w swoim fachu: Łukasz Żal (operator), Katarzyna Sobańska i Marcel Sławiński (scenografowie) oraz Aleksandra Staszko (odpowiedzialna za kostiumy).

Pawlikowski, który mieszkał w różnych krajach po wyjeździe z Polski (m.in. w Niemczech) i przesuwał się między kulturami, funkcjonując trochę obok, takimi słowami skierował się do publiczności: „Kino powinno odzwierciedlać sytuację polityczną, ale nie na narzuconych warunkach, nie na warunkach dyktowanych przez aktywistów i polityków”, podkreślił również, że „Dzisiejszym świecie trzeba odwagi, by mówić o tym, co ludzie naprawdę widzą. Sztuka musi mieć przestrzeń wolności. Coraz więcej osób jest przekonanych, że stoi po właściwej stronie”.

źródło: YouTube.com (Standardowa licencja)

Warto jeszcze nadmienić, że mistrzynią ceremonii była francusko-malijska aktorka Eye Haidara, która oddała hołd legendarnemu reżyserowi Jean-Lucowi Godardowi. A statuetki za całokształt – Honorowe Złote Palmy – trafiły na ręce: Petera Jacksona i Johna Travolty (nie spodziewał się, choć jego debiut – familijny obraz na podstawie własnej książki i wspomnień chłopca zafascynowanego lotnictwem: „Propeller One-Way Night Coach”, otrzymał niezłe noty od krytyków, patrząc m.in. na oceny na Filmwebie). No i Barbry Streisand (nie mogła jednak przyjąć lauru osobiście, doznała bowiem kontuzji, jak Elordi; nagrodę w jej imieniu odebrała francuska aktorka Isabelle Huppert, która wygłosiła laudację na cześć artystki). W tym roku nie przyznano natomiast Specjalnej Nagrody Jury, a tylko tę standardową.